شب است. شب سیاه است،
شب تاریک است، پر از صداست.
صدا
صدا
صدای زیاد. صدا از خیابان است یا از واگویههای من؟ از روی پل به عبور مورچهوار آدمها را نگاه میکنم، سردرگم و بهتزده به هر سمتی میروند. میدانند کجا؟ یا فقط میروند؟
باد میوزد. لبههای کاغذم را میلرزاند،
شهر بیدار است، چراغها بیدارند،
پنجرههای روشن مثل چشمهای بیخواب شاعری، تاریکینشین شدهاند. آدمها بیدارند و من، در میان این همه هذیان، به چیزی فکر میکنم که نیست.
تو.
دلم تنگ است. دلم برای تو تنگ است.
کاغذها سیاه میکنم و چه بیهوده.
کف ذهنم پر است از از کاغذهای مچالهشده و جملههای نانوشته، حرفهای ناگفته، خاطرههای پوسیده و اسمهایی که نباید به یاد بیاورم.
و صدا.
صدا.
صدا.
صدا.
این همه صدا که هیچکدام صدای تو نیست. شب چیزهایی را نشانم میدهد که روزها چشم دیدنشان را ندارم. باد بیرحمانه میوزد، همهچیز را میبرد. کاغذهایم را، برگها را، گردوغبار را، رد قدمها را. اما صداها را نه. سیاهچالههای فکرم را نه.
کاغذها را سیاه میکنم. فایدهای ندارد.
زمین ذهنم پر است، از چیزهایی که نتوانستهام دور بریزم و تو از همهشان سمجتری.
صدا.
صدا.
صدا.
بیدارم و شب، مثل حفرهی سیاهی، دهان باز کرده به بلعیدنم. چه جملههای بیمصرفی. صدا صدای من است یا شب؟