سی‌مرغ

سی‌‌مرغ یا سیمرغ

در میان قصه‌های کهن فارسی، حکایتی هست از پرندگانی که روزی تصمیم گرفتند برای پیدا کردن پادشاه گمشده‌شان راهی سفری دور شوند. پادشاهی که نامش «سیمرغ» بود.

این داستان را عطار نیشابوری در کتاب «منطق‌الطیر» روایت کرده است. داستان پرندگانی که از پراکندگی و بی‌سامانی خسته شده‌اند و به دنبال کسی می‌گردند که راه را نشانشان دهد.

هدهد، راهنمای این سفر، به آن‌ها می‌گوید که رسیدن به سیمرغ آسان نیست. باید از هفت وادی عبور کنند؛ از ترس‌ها، دلبستگی‌ها، خواسته‌ها و چیزهایی که سال‌ها آن‌ها را در جای خود نگه داشته است.

در طول راه، خیلی‌ها می‌مانند. یکی بهانه می‌آورد، یکی می‌ترسد، یکی چیزی را که دارد آن‌قدر دوست دارد که حاضر نیست چیزی تازه پیدا کند.

اما در پایان، تنها سی مرغ از این سفر عبور می‌کنند.

وقتی به مقصد می‌رسند، انتظار دارند با پادشاهی عظیم روبه‌رو شوند. اما چیزی که می‌بینند، تصویر خودشان است.

آن‌ها می‌فهمند سیمرغی که تمام این راه را برای رسیدن به او آمده‌اند، چیزی جدا از آن‌ها نبوده، حقیقتی بوده که در وجود خودشان پنهان مانده بود.

شاید تمام سفرهای بزرگ زندگی همین‌گونه باشند. ما فکر می‌کنیم دنبال چیزی بیرون از خودمان می‌گردیم، اما گاهی مسیر فقط راهی است برای کنار زدن لایه‌هایی که روی خود واقعی‌مان کشیده‌ایم.

رسیدن، همیشه پیدا کردن یک مقصد تازه نیست، گاهی لحظه‌ای است که بالاخره با خودمان مواجه می‌شویم.