گاهی، در سکوت شب، به عمر فکر میکنم. به روزهایی که مثل سکه از مشت من افتادهاند و آنقدر دور شدهاند که دیگر حتی صدایشان را هم نمیشنوم. با خودم میگویم کاش عمر بخشیدنی بود. چیزی شبیه نان گرم، نعمتی برای قسمتکردن. میشد آن را از سفره برداشت و بیهیچ توضیحی، در دست کسی گذاشت که گرسنهتر از توست. کسی که هنوز لقمهی امید را میجود و چشم به راه فردایی است که شاید تو دیگر آن را نبینی.
اگر چنین چیزی ممکن بود، عمرم را آرام و پنهانی میبخشیدم به کودکی که با سرطان میجنگد. کودکی که برای او فردا هنوز شبیه یک اسباببازی بازنشده است. چیزی که شاید فرصت بازکردنش را پیدا نکند، اما همین که نگاهش میکند، تمام جهان در چشمهایش خلاصه میشود.
بخشی از آن را میدادم به جوانی که در عمق نگاهش هنوز جرقهای از امید مانده، هرچند بادهای روزگار مدام برای خاموشکردنش میوزند. به همان جوانی که بعد از هر زمین خوردن، بلند میشود و با خودش میگوید: شاید این بار در باز شود.
و سهمی هم میرسید به جانی که هنوز به ظهور عشق باور دارد. عشقی که میتواند مثل سپیده از دل تاریکترین شب سر برآورد و یادآور این باشد که جهان، با همهی سیاهیاش، هنوز جایی برای تپیدن یک دل نگه داشته است.
این روزها چیزی برای از دست دادن ندارم، جز خاطراتی که مثل سنگ روی شانههایم نشستهاند. با هر قدم، سنگینیشان را با خودم میکشم و صدای ساییدهشدنشان را میشنوم. این سنگها آنقدر با من ماندهاند که دیگر بخشی از وجودم شدهاند. اما گاهی فکر میکنم شاید اگر از شانههای من برداشته شوند و به دست دیگری برسند، دیگر سنگ نباشند.
شاید در دست آن کودک، یکی از همین سنگها آجر برجی شود که به سمت فردا قد میکشد. شاید در نگاه آن جوان، پلکانی باشد به سوی نوری که همیشه از او دریغ شده. و شاید در قلب آن عاشق، همان سنگی باشد که به جای پرتابشدن، برای لحظهای در آغوش گرفته میشود.
آن وقت، شاید عمر من در جان آنها روشنتر باشد، سبکتر و واقعیتر. شاید در شب نگاهشان، هنوز ستارههایی باشند که نمردهاند، فقط به کسی نیاز دارند که سرش را بالا بگیرد و به آنها خیره شود. شاید عمر من، آنجا که دیگر نیستم، به شعلهی چراغ دیگری تبدیل شود. بیدود، بیخاکستر، فقط روشنایی.
نمیدانم. فقط میدانم اگر قرار است این عمر جایی بسوزد، نمیخواهم در من بسوزد و تمام شود. میخواهم در تنی روشن شود که هنوز سر بلند میکند و به آسمان نگاه میکند، هنوز میتواند باور کند شهابها فقط سنگهای سوختهی سقوطکرده نیستند، گاهی آرزوهاییاند که جرئت کردهاند از دل تاریکی عبور کنند.
شاید هر شهاب، عمری باشد که به دیگری بخشیده شده. عمری که مسیرش را از زمین به آسمان کج کرده تا پیش از خاموششدن، به کسی یادآوری کند: اینجا آخر داستان نیست.
و کاش روزی، بیهیچ توضیحی، عمر مرا در دست کسی بگذارند که از گرسنگی نمیپرسد نان از کجاست. فقط آن را بردارد و باور دارد که جهان، با همهی آنچه از ما گرفت، هنوز چیزی برای بخشیدن دارد.