ویرگول
ورودثبت نام
نیلا شفائی
نیلا شفائیگفتنِ آری به زندگی، با تمام رنج‌ها و پلیدی‌هایش. کانال تلگرام و وبسایت سپیدار.
نیلا شفائی
نیلا شفائی
خواندن ۲ دقیقه·۳ ماه پیش

زندگی یعنی تحمل ابهام و ادامه‌ی نمردن.

پرسید و نمی‌دانستم.

خودش رفت ولی پرسش به دنبالش نه. کم‌کم در تمام خانه پخش شد. نشست روی ظرف‌هایی که می‌شستم، روی برنجی که دم می‌کشید، روی پاهایم وقتی راه می‌رفتم و حتی روی کاغذی که بی‌هدف سیاه می‌شد.

ظرف می‌شستم و فکر می‌کردم: زندگی واقعا چیست؟ غذا می‌پختم و با خودم می‌گفتم: آدم برای چه زندگی می‌کند؟ راه می‌رفتم و به این فکر می‌کردم که اصلا آدمیزاد چیست؟ می‌نوشتم و آخر هر نوشته، باز به همان جایی می‌رسیدم که جواب مناسبی برایش نداشتم.

ملول و سردرگم، کنار اجاق نشستم به ماشین لباسشویی نگاه می‌کردم. کولی‌بازی درمی‌آورد و نعره‌کشان خودش را به سمتم می‌کشاند. مدتی فقط به آن زل زدم. بعد به لباس‌هایی فکر کردم که آن‌توی تاریکی، چرخان روی هم می‌افتادند و به هم می‌پیچیدند. سفیدها کنار رنگی‌ها. پیراهنی که تمام عمرش سفید مانده بود، حالا در آب‌رنگ لباس دیگری می‌غلتید. به نظرم رسید صدای لباسشویی گاه به فریاد و گاه به قاه‌قاه شبیه می‌شود. نمی‌دانستم از شادی یا حیرت، شاید هم هر دو.

همان‌جا با خودم گفتم شاید زندگی هم چیزی شبیه همین باشد، یک ماشین لباسشویی بزرگ که ما را در خودش می‌اندازد و می‌چرخاند، آن‌قدر که یادمان برود در آغاز چه رنگی بوده‌ایم. ما هم آدم‌ها را همین‌طور می‌بینیم، سفید، رنگی، غالب، مغلوب. کافیست کسی یک‌ بدی کند تا خیلی راحت خوبی‌هایش را فراموش کنیم. انگار یک لکه کافی است تا تمام سفیدی لباس را انکار کند. شاید آدم‌ها این‌قدر ساده نباشند. شاید نیازمند یادگیری جدا شستن لباس‌ها هستیم.

ماشین لباسشویی هنوز می‌غرید. سفیدها رنگ می‌گرفتند و رنگی‌ها در آب می‌چرخیدند. من هم نشسته بودم و نمی‌دانستم کدام‌یک قرار است دیگری را نجات بدهد و کدام‌یک نابودش کند. شاید زندگی همین باشد، همین آمیختن همیشگی سفید و رنگی، خوبی و بدی، آمدن و رفتن، جشن و سوگ، جنگ و صلح، خنده و گریه، داشتن و نداشتن. ما را می‌اندازند وسط یک دیگ بزرگ و می‌چرخانند و می‌چرخانند، درست همان وقتی که خیال می‌کنیم بالاخره فهمیده‌ایم چه کسی هستیم، یک دور دیگر می‌چرخیم و رنگ دیگری به خودمان می‌گیریم.

و من، بعد از این همه فکر کردن، هنوز نمی‌دانم زندگی چیست. شاید اصلا قرار نیست جواب قطعی را بدانم. شاید زندگی همین باشد: نفهمیدن، اما ظرف‌ها را شستن، به گربه غذا دادن، راه رفتن، نوشتن، خندیدن، گریه کردن و فردا دوباره لباس‌های سفید و رنگی را از هم جدا کردن، با همان امید مضحک و واهی که شاید این بار، لباسی رنگ پس ندهد.

و در نهایت زندگی شاید، تحمل ابهام و ادامه‌ی نمردن باشد.

زندگینویسندگیابهاممرگماشین لباسشویی
۱
۰
نیلا شفائی
نیلا شفائی
گفتنِ آری به زندگی، با تمام رنج‌ها و پلیدی‌هایش. کانال تلگرام و وبسایت سپیدار.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید