ناامیدی اغلب فرزند شکافیست، میان آنچه انتظار داریم رخ دهد و آنچه عملا رخ میدهد. ذهن ما دائما مشغول نوشتن سناریو برای هر موقعیت است. سناریوهایی که دیگران در آن نقشهایی از پیش تعیینشده را ایفا میکنند. مسئله اینجاست که بازیگران زندگی ما از این فیلمنامههای ذهنی بیخبرند و بر اساس الگوهای خود عمل میکنند. آنگاه که پرده کنار میرود و اجرای واقعیت با نمایشنامهی ذهن همخوانی ندارد، ناامیدی رخ میدهد.
نکتهی تاملبرانگیز اینکه ما اغلب انتظارات بیاننشدهای داریم و طلبکارانه خواهان تحقق آنها هستیم. گویی از جهان و آدمیانش میخواهیم ذهن ما را بخوانند. اما پارادوکس ماجرا اینجاست که همین حس تلخ، کارکردی مهم دارد: ناامیدی ما را از خواب خیال بیرون میکشد و با محدودیتهای واقعیت روبهرو میسازد. این حس، سوزنی است که بادکنک توهمات ما را میترکاند که شاید درد داشته باشد، اما پس از آن، به جای تصویری خیالی، با هوای واقعی قابل تنفس مواجه میشویم.
راه رهایی، نه در نداشتن آرزو، که در آگاهی از انتظارات پنهان خود و تعدیل تصاویر ذهنی است. وقتی بپذیریم جهان لزوما بر اساس معیارهای ما نمیچرخد، کمتر ناامید میشویم و ظرفیت بیشتری برای درک زندگی، با همهی نقصهایش، پیدا میکنیم.