به مناسبت نخستین روز پاییز و به امید استنشاق هوایش میروم پیادهروی، به همهچیز میاندیشم. به بهاری که نبود به خزانی که گذشت. آسمان نارنجی و سفید و آبی و بنفش و صورتی شده، انگار خالق، تمام رنگهای خوبش را خالقانه، روی بوم پاشیده. غروب است و به بالا نگاه میکنم و به شبهای روشن فکر میکنم به داستایوفسکی، بله آقای داستایوفسکی ماهم انگشت به دهانیم که:
چطور ممکن است زیر آسمان به این زیبایی، مردمانی به این پلیدی زندگی کنند؟
بههرحال، زندگانی است و نیک و نانیکش را شکر. گفتم همین که طفل مدرسهای نیستم، منت خدای را عزوجل که طاعتش موجب قرب است و به شکر اندرش مزید نعمت. سعی میکنم به افکار نامهربانم میدان بازی ندهم. دلم میخواهد فقط ببینم و بشنوم بیآنکه برای هر چیز به دنبال معنا باشم و هر صدایی را به خاطرهای وصل کنم.میشنوم، صدای پیرمردانی که با صدا بلند چاخان میکنند. کودکی که جیغ میکشد. ماشینی که صدای ضبطش تا قیامت میرسد.صدای اذان. صدای گنجشکها. صدای موتورها و همهمهی آدمها. میبینم، زردی وسایل بازی را. صورتی فسفریِ کفش مردی که میدود. رنگ سویشرت زن میانسال. درختهایی که رو به زردی میروند. قرمزی لاکم. گلسر صورتی دختربچه و دندانهای یکیدرمیانش وقتی میخندد.
دنیا، با همهی بینظمیاش، زیباست. آسمان زیباست و رنگهایش زیباتر. امروز فکرهای من هم نارنجی شدهاند و با خودکار نارنجی برای خالق، نامه نوشتم. نه اینکه همهچیز یک شبه رفع و رجوع شده باشد، فقط انگار برای چند ساعت، دست از بازخواست دنیا برداشتهام. نشستهام میان انبوه صداها و رنگها و به قلب نارنجیام، به قلب نازکنارنجیام میقبولانم که همهچیز هم قرار نیست آنطور که میخواستم اتفاق بیفتد. از پاییز کمی دلخوشی به عاریه گرفته و جیبم را پر میکنم.
حالیا بهترم. میگویم هرچه شده، لابد جایی در این زندگی به صلاحم بوده و هرچه نشده، بهترش خواهد شد. امروز، همین برای زندگی کافی است. برویم دفتر پاییز را هم، سیاه کنیم.
یکم مهرماه ۱۴۰۵
#چشم_انگیز