میگوید دوستداشتنی هستم، اما نه آنقدر که به خاطر من، زنان دیگر را دوست نداشته باشد. میگوید زیبا هستم، اما نه آنقدر که به خاطر من، چشم از زیبارویان دیگر ببندد. میگوید قویام و لابد برای همین، از حواله کردن هیچ رنجی به جانم ابایی ندارد. میگوید بیشتر از سنم میفهمم. فهمیدن، سهم اضافهی دنیا بود و بهای تلخیها و زخمهها. میگوید خوبم میگوید ولی عجیبم. میگوید بیدلیل برفکی میشوم. مگر آدم از کسی که دوستش دارد، اینطور سخت خرده میگیرد؟ دفترم را باز میکنم و برای خودم مینویسم: من دوستداشتنی نیستم. زیبا هم نیستم. کاش قوی نبودم. کاش نمیفهمیدم. دفترم را میتکانم، کلماتم از بام خانه پایین میافتند و میمیرند. یک او تنها، وسط خطوط خالی میماند. کیسهآب چشمم پاره میشود و چشمم غم میزاید. میگویم کاش قوی نبودم. کاش اینقدر قوی نبودم و تو اینقدر سخت مرا نمیرنجاندی. کاش قوی نبودم. کاش زن هم نبودم و کاش برجستگیها و فرورفتگیهای تنم، کاش زنیتم و کاش دریچهی چشم تو، هیچکدام بهانهای برای دوست داشته شدن یا نشدن نبودند. شب شده و خودم را از تنم درمیآورم، مثل لباسی که دیگر اندازهام نیست. دیگر کاری با این تن ندارم. تن و تو را تنها بین خطوطی میگذارم که کلماتش مردهاند، او میماند و من نه. تو میمانی و ما نه. کنار کلمات ضربهمغزیشده به خواب میروم.