زخمهایی که کشفشان کردیم، نه خلقشان.
عجیبترین بخش رسیدن به خود، روبهرو شدن با زخمهایی نیست که بر تن و جانمان نشستهاند، عجیبتر آن لحظهای است که میفهمیم در به وجود آمدن بسیاری از آنها نقشی نداشتهایم، اما مسئولیت ترمیمشان را کسی جز ما بر عهده نخواهد گرفت. سالها با این تصور زندگی میکنیم که روزی کسی برمیگردد. کسی که زخمی کرده، کسی که ندیده، کسی که کم گذاشته. خیال میکنیم اگر او توضیح بدهد، اگر عذرخواهی کند، اگر گذشته به شکلی دیگر رقم بخورد، درد هم دست از سر ما برمیدارد.اما زندگی قوانین بیرحمتری دارد.زخمها به صاحب نخستین خود وفادار نمیمانند، به صاحب فعلیشان وفادارند. فرقی نمیکند چه کسی آنها را به وجود آورده، در نهایت این ماییم که هر روز با آنها از خواب بیدار میشویم، با آنها راه میرویم، زندگی میکنیم، میترسیم و تصمیم میگیریم. درست همینجاست که انسان میان دو راه قرار میگیرد: یا تمام عمر نگهبان دردهایش باشد، یا به دنبال راهی برای ترمیم. شاید عدالت این باشد که هرکس خرابی به جا مانده از خودش را ترمیم کند. اما صلح با خود، همیشه نتیجهی عدالت نیست. گاهی از جایی آغاز میشود که میپذیریم جهان به ما بدهکار التیام نیست. گذشته را نمیتوان از نو نوشت، اما میتوان نگذاشت نویسندهی تمام فصلهای بعدی زندگیمان باشد و صلح، در نهایت همین است. اینکه روزی روبروی تمام زخمهایت بنشینی و به جای پرسیدن چه کسی این را با من کرد؟ از خودت بپرسی: حالا که این زخم با من است، میخواهم با آن چه کنم؟