لبریز از آن شدم که به سمت مادریکردن حرکت کنم و خود شروع کنندهاش باشم. نیاز به دفترچه داشت. دفتری خالی گوشهای داشتم و برای تکلیف والای مادر شدن انتخاب شد.
مابین درسها، مابین فکر کردنهایم، مابین ایدههایی که شنیدهبودم، مابین راهکارهایی که میشناختم و مابین حرفها نکته یادداشت میکردم. X هر بار که اتقاقی میافتد مدتها در غم فرو میرود و طاقتش کم میشود، چه کنم؟ Y فلان هیجانات را کم تجربه میکند. اجزای این هیجان چیست و باعث چه میشود حالا چگونه در او فعالش کنم؟ Z، خودم در فلان جا کوتاهی کردهام چگونه بیشتر حواسم باشد؟
مادریکردن را آغاز کردهام و کمی سخت است و بسیاری دوست داشتنی!
سرپرست معنوی میشوی و حواست هست. شخصی مثل من که روانشناسی خوانده روحاً حواسش هست، فردی مکانیک است و حواسش به ماشین دیگران است، دیگری پزشک و حافظ جسم، آن یکی مغازهدار و چه میکند؟
چه لبخند زیبایی دارید
این رنگ به شما میآید
روز خوبی را برایتان آرزو دارم
مقوی بخورید تا سالم بمانید
و...
مادریکردن هیچوقت آسان نخواهد بود، چون همچون مادر شدنِ جسمیست. انتظار میکشی جایی کمک حال باشی (بارداری)، اگر توان کمک به خودش را نداشت کمکش میشوی(تر و خشک کردن)، اول مداوم کنارش هستی تا پا بگیرد و بعد که ریشهدار شد، به او اعتماد میکنی و او خود میکاود(راه رفتن)، و این بار اشتباهات غصهدارش نمیکنند و باز هم تلاش میکند، یاد میگیرد دوباره خود را گم میکند و تو دوباره همانی هستی که بودی و او همانی که بود را از نو میشناسد و به ثبات درونی میرسد.
اما جدایی هم هست.....یادت باشد مادر شدن به این معنا نیست که فرزندت از آن توست، تو مادری، اما فرزندت نیازمند استقلال است و میرود. هیچ مادری مادری نمیکند تا شخصی بار بیاورد که مطیع و خدمتگزار او باشد. فقط بار میآورد چون میخواهد که بار آورده باشد، چون دوستش دارد؛ پس مادر گرامی، بپذیر که فرزند هر چقدر هم که محبت کرده باشی ممکن است شکرگزار یا کافر باشد. در روزهای خوشی و غمت به جبران دوست داشتنت کنارت باشد و یا به کل فراموش کند..
ولی کدام مادریست که برای سود خودش مادری کند؟
