
مثل ابری سفید مثل برف در آسمان پرواز میکردم.....آزاد و رها..
برای من....احوالات مناسب....به معنی تمام هیچانگاریها، تمام گسستگیها و تمام فراموشیهای ممکن بود
هیچ ترکیب شدنی را دوست نداشتم، هیچ نزدیکی، هیچ آغوشی، و حتی هیچ لمسی را نمیپسندیدم، چون اینان برای من همچون شوک الکتریکی بودند که در آسایشگاه به من تحمیل میشد....با رضایت والدینم..
روزی از این روزمرگی خسته شدم و تصمیم گرفتم تجربههایم را بیشتر کنم و در نتیجه، به عقلم بیافزایم. زندگی به یک چشم بر هم زدن به اتمام میرسد و من بند یک قانون شوم که معلوم نیست چه کسی وضع کرده و هدفش چه بوده؟
در آغاز ابری را دیدم که طوسی رنگ بود....کنار هم قرار گرفتیم، صحبت کردیم و با هم آشنا شدیم. او از احوالاتش در گریستن گفت. گفت که آرامشی در آن است که وصفناشدنیست، گفت کنار دیگران احساس هویت میکند.
به همراهش به سمت گروهی که میگفت حرکت کردم. شوق و هیجان داشتم همچون زمانی که آفتاب به دریا میتابید و میسوزاندش و بخارش میکرد.....مثل روز اولی که به ابر تبدیل شدم. حس عجیبی داشتم از آن که چه خواهد شد، چه خواهم دید، چه تجربه خواهم کرد و چگونه با من رفتار خواهندکرد.
بلاخره به مکان مقرر رسیدیم، به دلیل همراهی با ابر طوسی، من هم کمی رنگم به طوسی مایل شدهبود و ابر طوسی هم کمی روشنتر..
ابری سیاه و بزرگ ناگهان فریاد کشید و نوری کورکننده کل آسمان را فرا گرفت و همه به سمت او سجده کردند؛ گویی شکنجهای را که از گناهشان برآمده بود را پذیرفتهبودند.
ترسیده بودم. این تجربهای نبود که میخواستم داشتهباشم، اما اعتقادی راسخ داشتم که «یا کاری را نمیکنم یا اگر کردم، پشیمان نباید بشوم». پس ابر طوسی مرا معرفی کرد. نمیپذیرفتندم و میگفتند ناپاکتر از آنم که به جمعِ آنها بپیوندم....منِ سپید کوچک..
گفتند اگر از آزمون آنها بتوانم با موفقیت بیرون بیایم، میتوانم به جمع آنها بپیوندم. موافقت کردم و بعد..
ابر سیاه نعره کشید..برقآساتر، روشنتر، کوکنندهتر و ترسناکتر از دفعۀ قبل. مثل شمشیر در قلبم فرو رفت، همچون رنجی که سالها به دوش کشیدهباشم و ناگه به سرم هجوم آوردهباشند، مثل ناقوس مرگ وقتی گناهکارترینِ عالَمی..
نباید فریاد میکشیدم، چون فقط ابر سیاه اجازۀ فریاد کشیدن داشت، نباید نباید نباید..
نفسم در سینه حبس بود و تمام تار و پودم وجودم را سفت گرفتهبودم، نباید نباید..
وانگهی آرامش تمام وجودم را گرفت، دیگر دردی نبود، رعدوبرق به اتمام رسیدهبود. من چیزی را به خاطر نمیآوردم، چه آسمان آبیای، حسی به آن ندارم، چیزی دیگر برایم مهم نیس، آری مهم نیست اگر برای الحاق به ابرهای دیگر تکه تکه شدم. مهم نیست مهم نیست مهم نیست...هست..هست..دوباره درد تمام وجودم را گرفت..نـه...........انگار در حال تحلیل رفتنم...دارم تمام میشوم..
چقدر جالب بود.
من از برای اشک ریختن از این مرحله به خوبی گذشتهبودم..