من همان لکهی خودکارِ روی کاغذِ سفیدِ نقاشی هستم.
من همان لکهی سمجی هستم که از روی لباسِ سفیدت پاک نشد.
من همان آدامسِ چسبیدهی سیریچِ روی صندلی هستم.
من همان رد دستگیرهی در بر روی دیوار اتاقت هستم.
من همان جای سوراخِ میخ روی دیوارت هستم.
من همان برگهی نیمه پاره شدهی دفترت هستم.
من همان صفحهی تا خوردهی رمانت هستم.
من همان جای زخمِ دیرینهی روی صورتت هستم.
من همان بخشی از موی ریختهی سرت هستم.
من همان لکهی سفیدِ بیماری پیسیِ روی بدنت هستم.
من همان خالِ دوست نداشتنی ات هستم.
من همان بینیِ در انتظارِ تیغِ جراحی هستم.
من همان جای بخیه روی بدنت هستم.
من همان موی سفیدت هستم.
من همان ماهیِ مردهی عید، در تنگ هستم.
من همان انتهای شمعِ درحال خاموش شدن هستم.
من همان لباسِ قدیمی در انتهای کمد هستم.
من همان کاغذ کادویه پاره شده هستم.
من همان گرهی باز نشدهی کلافِ کاموا هستم.
من همان حسابِ خالیی هستم.
من همان لیوانِ لب پر شده هستم.
من همان مویِ داخلِ غذا هستم.
من همان باعث و بانیِ آبروی ریخته شدهام.
من همان خرمالویِ به ظاهر رسیده اَما گَس هستم.
من همان بوی نامطبوعِ عرق در مترو هستم.
من همان "نه" شنیده شده از فردِ مورد علاقه ات هستم.
من همانم که تو دوستش نداری.
من همان ام.
همان که هوا را ابری میکند.
همان که ردپایش غم به جا میگذارد.
همان که جهان را زشت میکند.
همان که کاش هیچوقت نبود.