زیر بالش را نگاه کردم ،اما نبود.پتو را محکم تکان دادم اما بازهم او را ندیدم. کمد لباس هایم را زیر و رو کردم، میان کاغذها ،لابهلای کتاب ها و قفسهی ظرفها را گشتم. تمام خانه را گشتم. اما او را پیدا نکردم.
از خانه بیرون زدم. به آسمان نگاهی کردم، باد که ابر هارا کنار برد.اما اثری از او ندیدم.
باران که گرفت منتظر ماندم که از زیر خاک بیرون بیاید ،اما او ، آنجا هم نبود.
بهاری که گذشت و درختانی که شکوفه دادند و غنچههایی که گلهای زیبایی شدند. سرانجام آخرین برگ زرد هم روی زمین افتاد. نوبت به زمستان رسید.خیال میکردم اینبار سوار بر دانهیِ برفی به سراغم خواهد آمد اما خبری از او نبود.
اینبار با خود اندیشیدم که شاید در عالم خواب به سراغم بیاید.پس بیش از گذشته در آغوش تخت و تشکم پناه گرفتم. خاطرات آمدند اما او نیامد.
از هر طرف که گذر کردم ردی از او نیافتم.
هر چه کردم او را در گذرگاه چشمانم نیافتم.
و من بدون امید در گوشه ای از پیاده رو در کنار مغازه ای نشستم و به رهگذران مینگرم.
در افکاراتم میگردم که او کجاست؟
آیا این رهگذران هم همانند من امیدشان را گم کرده اند؟