
خیلی شده که اونقدر ها به کار خودمون ،کار اصلی خودمون توجه نمی کنیم ،یعنی حتی شاید اونو مثل یه کار واقعی ندونیم و اصلا مدلمون اینطوری باشه تا زور بالای سرمون نباشه کار از کار پیش نبریم .
اما چقدر میتونیم منتطر باشیم بقیه مارو زور کنن و شاید اون موقع صرفا برای رفع مسئولیت به سراغ اون کار بریم .
ماجرا اینجاست که چقدر خودمون حاضریم همین فشار و زور رو به خودمون وارد کنیم و منتطر کسی یا چیزی نباشیم که مارو به سمت کار اصلی مون هل بده .
نکته اینجاست که این جدی گرفتنه میتونه باعث ثمره ی بهتر و نتیجه ی ارزشمندی بشه اگر کارمون رو به چشم یه کار واقعی ببینیم و اونو جدی بگیریمش .
اینکه مثلا به یه کاری علاقه داری و تنها یکساعت در هفته براش وقت میذاری این دیگه کار اصلیت نیست تو تقننی بهش سرمیزنی و این کار شاید هیچ وقت خودشو نشون نده .
یعنی یه چیزی تو مایه ها نشد آنچه که باید میشد .
بعضی اوقات جدی گرفتن میتونه خیلی به موقع عمل کنه و یه رنگ و لعاب تازه تری به کارمون بده و دید وسیع تری به تمام اطرافیان ،شاید از این ناله کنی که هیچ کس کارتو ،کار نمیدونه اما از خودت پرسیدی تو خودت چقدر کاراو جدی گرفتی که بقیه جدی بگیرن ؟
هرجوری که تو اون رو به نمایش میذاری بقیه میبینن پس جور خوبی به نمایش بذار .