
این تیتری بود که بعد از خوندش با خودم گفتم این خودشه، کاملا برای منه.
چون من هرروزی که میگذره از خودم میپرسم چه طوری میتونم لحظه های روزمو جایی ذخیره کنم حتی بعضی اوقات حین پیادهروی با خودم میگم کاش تو مردمک چشمهای ما یه دوربین با رم بینهایت بود و انوقت تا میتونستی از تمام لحظههات یه فیلم داشتی .
اما میدونی هر لحظهای که میگذره نه ازبین میره نه دچار مرگ میشه اون لحظه تا ابد باقی میمونه حتی اگر توی ذهن تو نباشه.یه جایی سروش صحت می گفت ممکنه ما با یه سری از آدم ها ارتباط نداشته باشیم یا به هرنحوی اون ها رو از دست داده باشیم درسته بعد از اینکه اون آدم رفته دیگه هیچ لحظه ای نمونده اما همون موقعی که هست رو هنوز هم داریم، اون لحظه همیشه زنده است.
راستش بعد از گوش دادن به این تیکه دیدم درمورد تمام خاطرات و لحظههای گذشتهی زندگیم عوض شد و حس کردم چه چیز عجیبی درسته اون لحظهها هروقت بخوام دوباره تو ذهنم زنده میشن انگار که درست همین الان اتفاق افتاده باشن.
اما میدونی من میگم ما آدمها میتونیم با خیلی از کارها بیشتر لحظههامون رو موندگار کنیم. میپرسی چه طوری؟
یکی از کارها عکس و فیلمه اونا تا هر زمان که بخوای لحظهها رو برات موندگار میکنن و به نظرم عجیبترین و جادوییترین نوع اشیا هستن که در عین بیجون بودنشون اما زندهان و روح دارن کافیه یه نگاه به عکس و فیلم بنداری انوقت خاطرهی اون لحظه درست جلوی چشمت روی پرده نمایش ظاهر میشه.
برای همین جادویی بودنشونه که همیشه علاقهی خاصی به عکس و فیلم دارم.
اما دومین چیزی که بازهم میتونی لحظههاتو موندگار کنی چیزی نیست جز نوشتن.
نوشتن هم میتونه اون لحظه رو برات ثبت کنه و تنها بعد از خوندش حس کنی داری توی زمان همون لحظه و خاطره راه میری.
میدونی زندگی میگذره، روزا تند و تند پشت سرهم میان درسته نمیشه همهی روزاها شامل اتفاقهای بزرگ باشه و تو ممکنه درگیر روزمرگی بشی اما همون روزای مثل هم توهم میتونن متفاوت باشن وقتی تو خودت بخوای چیزی مثل خودت عوض بشه.