
احساس می کنم این روزا تو نوشتن خیلی تنبل شدم یعنی با اینکه نوشتن همیشه تنها گزینه برای خوب شدن حالمه ...
اما تو این روزا انگاری باید وزنه ی سنگینی رو برای نوشتن جابه جا کنم ...
گاهی اوقات مغزم خالی میشه گاهی اوقات آنچنان گره میخوره که شاید ساعت ها فقط خیره بشم به صفحه مقابلم ونتونم حجم پراز مغزمو با کلمات خالی کنم و آخر سر ناچار میشم بی خیال نوشتن بشم ...
و این روزام گاهی حتی از نوشتن هم کلافه میشم ...
اما میدونم نوشتن تنها داروی قوی ای که میتونه منو آروم کنه ...
تو این روزا که میگذره شاید یه کم متفاوت با آدمای عادی دیگه باشم صبح بلند میشم و میرم سرکار حرف میزنم میخندم ...
همه چی خوبه ...خبری از دلتنگی نیست
اما میدونی دلتنگی که وقت نمیشناسه ...
جا و مکان هم واسش مهم نیست ...
یهو مثل یه موج انتحاری میاد و کل وجودتو میلرزونه ...
درست مثل کسایی که بعد از بمب بارون بهشون میگن موجی ...
یه چیزی میشه یهو کل وجودشون به لرزه درمیاد
منم توی روز همچین موجی رو تجربه می کنم ...
یه آن به خودم میام میبینم
دارم از دلتنگیت له میشم ...
حس می کنم باید پاشم و برم بگردم ...
انقدر بگردم تا پیدات کنم و بغلت کنم و بگم چقدر خوب که همه ی نبودنت فقط یه کابوس بود ...
اما خوب اینطوری نمیشه ...نه بلند میشم که دنبالت بگردم و نه میتونم از این واقعیت تلخ بیدار بشم چون خود خود واقعیت زندگیمه ...
میدونی من دربرابر این موج وحشت ناک انتحاری چیکار می کنم ...
هی نفس عمیق میکشم تا بلکه اون دلتنگی تبدیل به بغض نشه ...
بعد اون بغضه نشینه تو چشمام ...
بعد دلم هی شور نزنه وقتی تو نیستی چیکار کنم ...
اما میدونی هنوز اون دلتنگی قوی تره من هنوز زورم بهش نمیرسه ...
یعنی نه اینکه فکر کنی خیلی زورش زیاده نه نگران نباش خودتم میدونی دخترتو انقدر ضعیف بار نیاوردی ...
اما قبول کن غم نبودنت غم نبودن یه مامان تو زندگی شاید انقدر سنگین باشه که حتی قوی ترین آدما هم زیر بار این فشار تا نهایت خم بشن
#سیده_نیالا_موسوی_زاده
#روزای_سوگ
#چهلوپنجمین_روز_نبودنت_مامان