
میدونی دیدم که اینو میگم ممکنه وسط راه یهو به خودت بیای و ببینی چرا به اون چیزی که میخوای نمیرسی و بعد نگاهت به اطرافیانت زوم میشه و شیطون درونت به صدا درمیاد که آره ببین فلانی رو چقدر موفقه ،چه ماشینی داره ...
بعد یه نگاه چپم بهت میندازه و تو حرفی نزده حساب کار دستت میاد که منظورش دقیقا چی بوده اما واقعا درسته ؟یعنی اون فلانی عرضه داشته و تو نداری ؟
قاطع میگم نه ...
یه نه خیلی بزرگ و محکم ...
اونا فقط یه صدان از اون یه نیمه خبیث درونت که صدتا کار هم بکنی درحالی که دستشو زده زیرچونش و تو حالت نگاهش یه خوب که چی نفهته داره بهت زل میزنه ...
اون نیمه خبیث درونت همیشه میخواد تو یه جایی دست از کار برداری و تسلیم بشی ...
راستش همه ما تو وجودمون اون نیمه خبیث رو داریم منتها برای هر نفر فرق داره یکی انقدر یاد گرفته که اصلا صداشو نمیشنوه و وجودش کمرنگه یکی هم نه با هر بادی میلرزه پس اون خبیثه هم کار خودشو می کنه ...
ولی داستان از این قراره اونا فقط یه فکرن ،فقط یه توهم ان درصورتی که واقعیت چیزه دیگه است
همه آدما یه شبه موفق نشدن پله ی دهم خودتو با پله صدم هیچ آدمی مقایسه نکن ...
نگاه نگن کی موفق تره یا پولدارتره ...
نگاه کن به راه خودت ،به مسیری که داری میری و
از همه مهم تر ...
باور خودت
ببین باورت چیه ؟
چون اگر از ته قلبت باور داشته باشی اون موقع هیچ مانعی سد راهت نمیشه ...
چون اونقدر مطمئنی که هیچ چیز رو مانعی نمی بینی ،فقط راهی میبیی برای بیشتر جلو رفتن.