خوب برگشتم شاید بعد از دوماه دوری از اینجا حس کردم باید دوباره برگردم چون منو چیزی جز نوشتن نمیسازه و دوباره شروع کردم راستش تو این مدت که از نوشتن به طور جدی دور بودم همش حس آدمی رو داشتم که چیزی رو از دست داده و یا گم کرده .
راستش وقتی بعد از 7 ماه دوباره به شهرم برگشتم هرچی فکرهای مختلف داشتم از یادم رفت .از یادم رفت که فکر میکردم بعد از 7 ماه برگشتن شاید احساس غریبی کنم شاید دلتنگ شهری بشم که تنها 7 یا 8 ماه اونجا زندگی کردم .
اما میدونی خوب درسته این فکر اشتباه بود و من از لحظه ای که اومدم و اتمسفر هوای شهرم رو وارد ریه هام کردم دیدم چقدر خوشحالم انگار دارم تو خونه ی خودم قدم برمیدارم یعنی یه خونه ی خیلی بزرگ .
راستش همون اول که اومدم فهمیدم باید یه برنامه ی جدید برای خودم بسازم یه برنامه که با شرایط الانم بسازه و خوب گذاشتم ذهنم روش کار کنه عجله نکردم گذاشتم یه کم بگذره باید بگم درسته از نرسیدن به کارهایی که مورد علاقمه دچار عذاب وجدان میشدم اما سعی میکردم با نوشتن های کوچیک نذارم از جاده خارج بشم .
درست یه روز تو اوج کار بودم که تصمیم گرفتم برای استراحت بنویسم و اونجا بود که میون تموم نوشته هام نوشتم :
هیچ اتفاقی قرار نیست یکسان بیوفته .
وقتی این جمله رو نوشتم مکث کردم و دیدم چقدر درسته .چرا باید همه ی اتفاق ها تو همه شرایط ها یکسان باشه ؟چرا باید فکر کنم الان حتما باید دو ساعت بخونم و بنویسم و اگر نشه پس بی خیال همون 5 دقیقه .
دیدم درسته واقعا این اتفاق ها میتونن به طورهای متفاوت بیوفتن یعنی این ماییم که انتخاب می کنیم بر چه اساسی کاری رو انجام بدیم .
با خودم فکر کردم دیدم اگر سرم شلوغه و شاید نتونم هرروز 2 ساعت کتاب بخونم اما میتونم هرروز به جای الکی گشتن تو گوشی یا زمان های استراحت بنویسم یا چند صفحه کتاب بخونم و فهمیدم گاهی اوقات اسیر کمال گرایی میشم که با خودم میگم 5 دقیقه کتاب خوندن یا نوشتن هیچ فایده نداره .
اما الان میگم که همون 5 دقیقه ها میتونن خیلی بهتر از هیچ باشن چون هستن وجود دارن و حالا تصمیم دارم روال جدیدی رو برای کارهام در نظر بگیرم چون با خودم میگم شلوغ بودن و کار زیاد بهونه ی خوبی برای انجام ندادن کارهای مورد علاقه نیستن چون این ماییم که تو زندگی انتخاب می کنیم دقیقا چیکار کنیم و روزانه انتخاب های زیادی رو برای خیلی چیزای دیگه از دست میدیم .