همیشه دوست نداشتم بهش فکر کنم چون اصولا برام غمگین بود وقتی بهش فکر میکردم تو یه لحظه غم ،دلتنگی و همه حس های ناراحت کننده رو حس میکردم برای همین اگر کسی چیزی دراین مورد ازم میپرسید سعی میکردم از جواب دادن بهش طفره برم .
اما خوب تو اصل ماجرا که فرقی نمیکرد خودم جوابو میدونستم تا اینکه واقعا به حقیقت پیوست اما نه با اون شرابطی که فکرشو میکردم ،شرایطی که مامان بود با الان زمین تا آسمون فرق میکرد .
وقتی اومدیم کیش درست همون جایی که مامان عاشقش بود دیدم انگار اینجا بیشتر از هرزمانی اون میاد تو ذهنم انگار اینجا بیشتر خاطره هاش زنده ان
و این هم خوبی های خودشو داره هم بدی حالا که اومدم کیش لحظه ها دیر سپری میشن دلم تنگه اما نه فقط واسه یه چیزی منو الان حجم عظیمی از دلتنگی تشکیل داده که هرکدوم با یکی دیگه فرق دارن
اصلا تازه متوجه شدم چقدر دلتنگی میتونه متفاوت باشه ولی پاسخی که میدم همش یکیه
پاسخی که به همشون میدم صبوریه
چون فقط همین چاره ی کاره
به نظرم مهاجرت سرتاسر یه چالشه که باید هر لحظه براش آماده باشی و این درصورتی امکان پذیره که تو جنگجوی خوبی باشی و حسابی گرم کرده باشی
