
خوب ازت میخوام همراه خوندن این نوشته قدم به قدم تصور کنی و با من بیای ...
تو یه روز خیلی قشنگ در حالی که آفتاب نورشو روی زمین پخش کرده و دلبری می کنه توهم داری تو پیاده روی می کنی و از نسیم بهاری لذت میبری ...
تو همین حین توجه ات جلب یه مغازه میشه ...
یه مغازه که توش پراز ظرف و کریستال و خلاصه ظرف های درخشان و خوش آب و رنگه ...
انقدری قشنگه که ناخودآگاه راهت کج میشه سمتش میری پشت ویترینو به تمام ظرف ها خیره میشی ...
آفتاب هم با دست و دلبازی هرچه تمام تر نور طلاییشو روی تمام ویترین پخش می کنه...
وسوسه میشی که بری تو مغازه تا از نزدیک ببینی اما از یه طرفی هم میترسی دستت به یکی بخوره و ...
اینجارو نمیدونم چه اقدامی انجام میدی به حرف وسوسه ات گوش میدی یا ترستو قبول می کنی و دوباره به راهت ادامه میدی ...
اما حالا بیا بهت بگم ...
اون مغازه که توش پراز ظرف و کریستاله همون قلب ما آدماست ...
همون قدر ظریف و شکننده و همون قدر زیبا و نفس گیر
نمیشه هر رهگذری رو راه داد اصلا نمیشه آدمایی که میان تو مغازه از یه حدی بیشتر بشن ...
چون بعدش باید بپذیری ریسک شکستن تیکه های قلبت ...
میخوام بگم هرکسی از عهده اش برنمیاد همه اونقدر دقت نمی کنن که ببین کجا پاشونو بذارن ...
فقط اونایی میتونن که به کوچکترین جزییات دقت می کنن ...
اونقدر با ظرافت رفتار می کنن که ترک نخوره این قلب ظریف و درخشان ...
پس تنها و فقط اونارو راه بده به اینجا .