
تو زندگی اکثر ماها اتفاقای تلخ و ناگوار افتاده مثل از دست دادن عزیزی یا شکست عاطفی یا فقر ،ورشکستگی
میتونه خیلیی چیزهای مختلف باشه که باعث بشه ما با اون غم و درد ناشی از اتفاق دست و پنجه نرم کنیم اصلا من فکر می کنم با ورود غم و رنج به زندگی ما آدم ها همه چیز عوض میشه .
نمیخوام بگم با اومدن درد و رنج هرچی رنگ هست به سیاه تبدیل میشه اصلا این نیست آره ممکنه وقتی بیان وقتی تو اصلا باهاشون آشنا نیستی درست مثل یه تاریکی عمل کنن و تو هیچی نبینی ،اما بعدش که صبر کنی می بینی دیگه تاریک نیست بعد میفهمی تو خودت شدی نور اون درد و رنج توی تو شده یه نور .
شاید اگر درد و رنجی تو زندگی نبود هیچکس به چیزی که الان هست نمیرسید کسی که تجربه ای نداره از نظرش درد و رنج تمامش به رنگ سیاهه اما کسی که اون درد و رنج به زندگیش راه پیدا کرده میدونه رنگ درد و رنج دیگه سیاه نیست شاید حتی سفید باشه چون میاد و هرچی که بود رو عوض می کنه .
آدم هایی که تجربه های سنگینی دارن میدونن رنگ غم ،رنج و درد لزوما مشکی نیست یعنی اونا خواستن که براشون دیگه مشکی نباشه .
این درد و رنج ها هستن که مارو بزرگ می کنن دید تارمون رو شفاف تر می کنن و باعث میشن تو وجودمون یه گنج پنهانی داشته باشیم یه گنجی که وقتی کشفش کنیم میتونه نه تنها برای خودمون بلکه برای دیگران هم الهام بخش باشه .
هر دردی که امروز داری فردا تبدیل به یه گنج میشه پس حواست باشه این تویی که باید مراقب این گنج باشی باید کشفش کنی و دست تمام آدم های دنیا برسونی .
از این سوال برای کشف شروع کن:
از خودت بپرس تجربه ی تلخی که داری روی تو چه تاثیری گذاشته ؟تو رو تبدیل به چه آدمی کرده ؟