
میخوام از ترس بگم از حسی که به محض نزدیک شدنش به ما اونقدر با سرعت میخوایم محو شیم که دست ترس به ما نرسه غافل از اینکه ما با فرار کردنمون فقط اونو بزرگ و بزرگ تر می کنیم.
خیلی پیش میاد احساس ترس کنیم ،انوقت بی قرار میشیم ، مستأصل و حتی اونقدر بترسیم که مثل جنگ زده ها گریه کنیم و میخوام بگم
این خیلی طبیعیه...
خیلی طبیعیه که با احساس ترس تو ،توهمچین موقعیت هایی قرار بگیری و میخوام بگم فرار نکن و بمون یکی از عادت هایی که همیشه داریم اینکه فرار می کنیم وقتی غم رو حس می کنیم فرار می کنیم ،وقتی ترس رو حس می کنیم فرار می کنیم و به کل هر چیز بد یا سختی که نزدیکمون میشه رو با فرار کردن پسش میزنیم .
اما خوب چرا؟فایده ی اینکار چیه؟
من میگم هیچی جز بزرگ کردن بیش از اندازه ی اون احساس وقتی میترسی تو با فرار کردنت فقط اونو بزرگ و بزرگتر می کنی ،انقدر بزرگ که خودت دیگه کاری ازت برنمیاد و چاره ای جز هی فرار و فرار نمی مونه واست .
اما واسه یه بارم که صبر کن و دست نگه دار ، درست وقتی ترس رو حس کردی همونجا صبر کن انقدر صبر که ترس درست به فاصله نیم میلی متری از صورتت قرار بگیره .
اونقدر که بفهمی ترس تو چقدر کوچیکه و چقدر در برابرت ضعیفه و چقدر این تویی که مقابلش بزرگی چون گذاشتی
از وجودت بگذره و اجازه میدی که بره توی خودت نگهش نمیداری باید بره.
به ترس هات بال و پر نده ، اونا رو بزرگ نکن چون اصل کار این تویی که بزرگی و به ترست نشون بده اینجا رئیس کیه خودتو بهش نشون بده .
چون من میگم اتفاق ها از اونچیزی که فکرشو میکنی ترسناک تر نیستن و هیچ چیزی اونقدر ترسناک نیست که نشه براش کاری کرد .