
برای تویی که دیگه نیستی...
جایی تو ذهنم یا قلبم ...
نشد که باشی با تمام تلاش های فراوون و اندک چه از طرف من چه از طرف تو ...
برای تویی که شاید تمام منو ندیدی و اون طور که باید نفهمیدی چقدر میتونه احساسات یه نفر برای یه نفر دیگه خاص و متفاوت باشه ...
و این شاخصه ی وجودته چون عادت کردی آدم هارو ببینی ولی صرفا یه نگاه ...
اینکه نمی تونی آدما رو با قلبت ببنی نشون میده چقدر سختی داشتی که به اینجا رسیدی ...
اون روز که فهمیدم از تو باید دوست داشتن خودم رو یاد بگیرم و دوست داشتن رو بهت یاد بدم
خوشحال شدم ،گفتم باید اینکارو بکنم ...
اما نشد دیدم تا توجه نکنی دوست داشتن رو یاد نمی گیری ...
من جلوت بودم و با زبون احساسم باهات حرف میزدم اما تو کسی بودی که تنها نگاهم میکردی ...
اما من خواستم که یاد بگیرم خودم رو دوست داشته باشم ...
اونم با خط زدن تو از زندگیم ...
مهم نیست چقدر سخت یا ناراحت کننده احساسم رو کنترل کردم ولی تو بهم یاد دادی دوست داشتن خودم مهمه و تحت هر شرایطی الویته ...
پس بابت همین ازت ممنونم آدم رفته ی زندگیم