
هی به خودم میگم بنویس همین الان بنویس اما یهو وقتی به خودم میام میبینم که چی زمان گذشته و من ننوشتم و این میشه که هی عقب میوفتم .
اما میدونی مهم این نیست که عقب میوفتم مهم اینکه حتی وقتی عقب هم میوفتم ادامه میدم با خودم نمیگم خوب بی خیالش دیگه ادامه ندم فایده نداره .چرا من میگم فایده داره چون با تکرار کردن یه کاره که میتونی ازش درس های جدیدی بگیری .
خوب چرا چیزی رو که برام مفیده ترک کنم؟تو بگو.
واسه همین میدونی یه چیزی منو نگه میداره که بنویسم و بنویسم حتی اگر دو روز ننوشتم اما روز سوم بنویسم فکر می کنم اون چیزی نیست جز یه غول نویسندگی درون که دلش توجه میخواد و صدای کیبورد وقتی تایپ می کنم یا وقتی با خودکار تند و تند مینویسم .
به هرحال هرچیزی هست که قویه .خیلی قوی .
اما اینارو گفتم که برسم به یک موضوع اصلی .گفتم تا بگم تو زندگی اگر کاری رو که دلت میخواد انجام ندی در واقع زندگی نکردی .اما بذار همینجا بگم نمی تونی مثلا خودتو به کشتن بدی و بگی دلم میخواد هرچند میدونم این زندگی خودته اما برای زندگی در کنار تمام چیزها مقداری هم منطق همراه خودت داشته باش .
با فکر خودت بالا و پایین کن ،خودت ببین خوبه یا بده.
یا اگر انجامش دادی و فهمیدی اشتباهه تنها کاری که از دستت برمیاد اینکه اون اشتباه رو دوبار مرتکب نشی .
میخوام بگم زندگی رو آسون بگیری مثل سرخوردن از سرسره میشه .
اگر سخت بگیریش مثل یه سربالایی میشه که باید جون بکنی تا برسی به بالا .
من میگم زندگی رو هرجوری میتونی نگاه کنی اصلا زندگی مثل یه خمیره که با دستای خودت ،تاکید می کنم
دستای خودت شکل می گیره .
زندگی ها متفاوت میشن چون آدم ها با دست های متفاوتشون به روش متفاوت اون خمیر رو شکل میدن .