
من فکر میکنم هرآدمی که به زندگی تو میاد میتونه یک معلم باشه، یک معلم که درسهای زیادی برای تو به همراه داره.من میگم حتی اون آدمهایی که روزی بودند و حالا نیستند هم معلم های زندگی تو بودند.
با خودم که فکر میکنم میبینم جز این چیزی نیست.امکان نداره رهگذری وارد زندگی تو بشه و هیچ درسی برای تو نداشته باشه.برای همین من همیشه حس میکنم ارتباط با آدم ها میتونه مثل یک بازی باشه یا شاید بهتر بگم مثل یه کلاس درس.
آدمها در کنارهم یاد میگیرن و بزرگ میشند.آدمها در کنارهم بیشتر از قبل خودشون رو میشناسن.من فکر
میکنم اگر آدمها نبودند و اگر ارتباط وجود نداشت آدم ها مثل همون کرم ابریشمی بودند که هیچ وقت خیال پروانه شدن نداشت و تا ابد بین همون پیلهی خودش به زندگی غمبارش ادامه میداد.
شاید تا اینجا با خودت بگی اونجور که باید و شاید آدم خوب تو زندگیت ندیدی یا آدم خوب به زندگی تو نیومده.
اما من میخوام بگم بهت آدم خوب و بد نداریم.همه چی نسبیه، یکی میتونه همسر خوبی باشه ولی کارمند
بیمسئولیتی باشه درسته تو محیط کار از دستش شاکی میشن اما تو خانواده دوستش دارند.
یعنی میدونی زندگی مثل کارتونها و فیلم و سریال نیست هیچ کس سیاه مطلق نیست و هیچ کس سفید مطلق هم نیست.همه آدمها ترکیبی از هردوی اینها هستند.یکی خال خال سفیدش بیشتره یکی خالهای سیاهش اما در نهایت نمیشه بگیم یکی خوبه یکی بد.
واسه همین که میگم هرآدمی برای یه درسی وارد زندگی تو میشه، اما حتی اون آدمهایی هم که تو زندگیت نموندن درس های موندگار و بزرگتری بهت میدن.یادمه یه روزی مشغول گوش دادن به یه پادکست بودم که انگاری بعد از گوش دادن به اون پادکست به طرز عجیبی پازل ذهنم حل شده بود.
اون روز فهمیدم علت وجود یک آدم تو زندگیم چیه و در عوض متوجه شدم من قراره چه نقشی برای اون داشته باشم.از اون روز بود که بیشتر از قبل بهم ثابت شد آدمها میان به زندگی مون تا یه چیزی رو بهم برگردونن حالا این میتونه اعتماد به نفس از دست رفته باشه؛
میتونه عشق به خودمون باشه یا
فقط بیاد که قلبش رو همراه خودش به ما بده.
پس به نظرم برای اونی صبر کن که قراره قلبشو به تو کادو بده.