'شب با همه سیاهی اش، به بخت من نمیرسد.' صادقانه بگویم؛ این اولین سخنی بود که از زبان ذهنم بیرون جَست و دلم_همچون ماهیِ کوچکی که گرفتار قلّاب شده باشد_ بی مهابا به سینه ام میکوبید. ' آرام باش دل، هرچه بیشتر تقلا کنی، چنگکِ بیرحمِ این صیاد سنگدل، بیشتر در تَنت مینشیند. آرام باش.'
" خب، حالا از کجا شروع کنم؟ " صدای بَمِ مردانه اش به گوشم میرسد، نمیدانم؛ شاید هم همچون نسیمی، اول از چمنزار ها عبور کرده، گَرده گُل ها را افشانده، بال پرستوها را بوسیده و در آخر، کَمی هم لاله گوش مرا جُنبانده... البته همین مقدار کم، انگار چیزی را درونم آوار میکند...
" همم؟!" به خودم میآیم، البته کمی دیر، آنقدر که سرش را کَج میکند، چشمانش را ریز میکند و با تاسف سری تکان میدهد. مُچم را گرفته، معلوم است. نگاهِ دورِ مرا میشناسد.
کَمی به سمتم خَم میشود، مانند شاخه صنوبرِی که نظم آراسته و معقولِ باغ را به هم زده، انگار که تافته ای جدا بافته بوده باشم، اما نه، من دختری معمولی ام، ذهنم چنین میگوید.
قلم مو را میان هوا، نزدیک گونه ام معلق نگه داشته، وضعیت من نیز همچون قلم است، معلّق، بین زمین و هوا؛ امید است با سَر به زمین نیفتم. " من از صنوبرها خوشم میاد." کمی گرفته میگویم، صدایم زیر است، نمیدانم چرا، زبانم منطقی جدا دارد و بدون هماهنگی با ذهنم، به حرکت در میآید. راستش، فقط وقتی که او در این حوالی باشد.
لبخند میزند، از آن لبخندهای پفکی که گونه اش کمی برجسته تر میشود و زیر چشمانش اندکی پُف میکند. میخواهم دستانم را دراز کنم و مانند خرچنگی، گونه هایش را به چنگ بگیرم؛ اما خب، من محرم و نامحرم حالیم است پس اخم میکنم، ابروانم در هم گره میخورند و نگاه از او میگیرم.
قلم مو روی گونه ام میلغزد، با فشاری اندک، نرم و محتاطانه و البته، ناشیانه.
" به هرحال، من که تصمیم گرفتم ماهی بکِشم، نه صنوبر." شیطنت درون صدایش را نمیتواند پنهان کند، من هم نمیتوانم ماهی سرکشِ درونم را سر به نیست کنم.
رنگ اولترامارین را با کمی ایندیگو ترکیب میکند، قلم را به رنگ میزند و دوباره روی پوستم حرکت میکند؛ نفسش را میگویم، حس میکنم نفسش روی شقیقه ام حرکت میکند، میخواهم چشمانم را ببندم ولی نه، نباید ضعفی از خود نشان دهم، اگر پلک هایم را باز بگذارم نیز، چشمانم به سمت چشمانش میروند و احتمالا پیش از آنکه به خود بیایند، در آن دو سیاهچاله بلعیده شده اند. از این وضعیت متنفرم، از بلاتکلیفی متنفرم، اما ماهی درونم چیز دیگری میگوید.
قطره آبی از قلم جدا میشود، از سُرسُره گونه ام پایین میلغزد.حسی قلقلک گونه دارد که کمی لب هایم را از هم کِش میدهد...اما بعد، تماس ظریفِ جنسِ زمختِ دستمال، که قطره کوچک را میگیرد و در خود حبس میکند. نوع دستمال خیلی مهم است، برای آبرنگ، دستمال باید کاغذی باشد اما وقتی رد گرمای انگشتش روی پوستم مینشیند و تنها مانع میان من و او میشود دستمالی کاغذی، آغشته به قطره آبی کبودرنگ که در قسمت بند انگشت او نازک شده، دیگر فرقی نمیکند صنوبر باشد یا ماهی، چون چشمهایم به چشمهایش دچار میشوند، آن دو تیله سیاه را میکاوند و من میبینمش که اندکی عقب میرود.
گلویم را صاف میکنم " اول باید رنگ روشن رو میزدی، بعد تیره." صدایش از دوردست میآید، همانجا که نسیم ملایمی میوزد، در چمنزار میرقصد و لاله واژگون گوشم را میجُنباند " ناشی ام..."
دیگر فرقی نمیکند اول رنگ تیره باشد یا روشن، ماهی باشد یا صنوبر، ماهی کوچکِ دلم صید قلّاب شده بود، شاید در همانجا کُنجی از سیاهچالِ عمیق چشمانش گرفتار شده بود.
