ویرگول
ورودثبت نام
نویسنده
نویسندهیک نویسنده خرده‌پا که درهم و برهم می‌نویسند، چرا که یاد گرفت هیچ آدابی ترتیبی نجوید، هر چه می‌خواهد دل تنگش بگوید...
نویسنده
نویسنده
خواندن ۱۵ دقیقه·۴ ماه پیش

داستان اسباب بازی ۵: سقوط آزاد ماهرانه

داستان اسباب‌بازی ۵ (Toy Story 5)، جدیدترین اثر استودیوی پیکسار و تازه‌ترین قسمت از یکی از مهم‌ترین فرانچایزهای تاریخ سینماست. مجموعه «داستان اسباب‌بازی» تنها یک سری فیلم محبوب نیست، بلکه اثری است که نقشی تعیین‌کننده در تحول صنعت انیمیشن و حتی تاریخ سینما ایفا کرده است.

پیکسار به عنوان پیشگام پویانمایی سه‌بعدی فعالیت خود را با «داستان اسباب‌بازی» آغاز کرد و این فیلم در سال ۱۹۹۵ به عنوان نخستین انیمیشن بلند کاملاً سه‌بعدی تاریخ اکران شد. همین موضوع به تنهایی جایگاه این مجموعه را در تاریخ هنر هفتم تثبیت می‌کند. پس از موفقیت این فیلم، صنعت انیمیشن وارد دوره‌ای تازه شد؛ دوره‌ای که انیمیشن‌های سه‌بعدی به جریان اصلی تبدیل شدند و مسیر آینده این هنر و این صنعت را تغییر دادند.

پس از موفقیت «داستان اسباب‌بازی»، استودیوهای متعددی مانند بلو اسکای، دریم‌ورکس شروع به کار با همین سبک کردند، حتی دیزنی نیز پس از خرید پیکسار، تمرکز خود را به طور جدی بر این شیوه از انیمیشن‌سازی قرار داد. نتیجه آن بود که انیمیشن‌های دوبعدی، که سال‌ها نماد این استودیو بودند، به تدریج جای خود را به آثار سه‌بعدی دادند. هرچند امروز نیز انیمیشن‌های دوبعدی ساخته می‌شوند، اما گسترش و سلطه انیمیشن‌های سه‌بعدی را نمی‌توان انکار کرد و آغاز این تحول را باید در موفقیت «داستان اسباب‌بازی» یافت.

البته اهمیت این مجموعه تنها به جنبه فنی آن محدود نمی‌شود. داستان شکل‌گیری «داستان اسباب‌بازی» خود یکی از جذاب‌ترین روایت‌های تاریخ سینماست. این پروژه در مراحل تولید با چالش‌های فراوانی روبه‌رو شد و نسخه‌ای که در ابتدا قرار بود ساخته شود، تفاوت‌های بنیادین با فیلمی داشت که امروز می‌شناسیم. روند تولید این اثر آن‌قدر پرچالش بود که پرداختن به جزئیات آن در این مقال نمی‌گنجد. اگر به این موضوع علاقه‌مند هستید، مستند Pixar Story محصول سال ۲۰۰۷ بهترین منبع برای آشنایی با پشت صحنه شکل‌گیری پیکسار و تولد «داستان اسباب‌بازی» است و به شما علاقه‌مند تماشای آن را توصیه می‌کنم.

اما نکته مهم این است که نسخه اولیه «داستان اسباب‌بازی» قرار بود اثری کاملاً مطابق با ابعاد اثار دیزنی‌ باشد. اگر با آثار کلاسیک دیزنی آشنا باشید، امضای این استودیو را به خوبی می‌شناسید؛ فیلم‌های موزیکال، روایت‌های فانتزی و حضور شخصیت‌های شرور کلاسیک از مهم‌ترین ویژگی‌های آن‌هاست. در طرح اولیه نیز قرار بود «داستان اسباب‌بازی» همین الگو را دنبال کند، با این تفاوت که همه چیز در قالب انیمیشن سه‌بعدی ارائه شود.

حتی شخصیت وودی، که امروز او را به عنوان قهرمان اصلی مجموعه می‌شناسیم، در نسخه اولیه قرار بود شخصیت منفی داستان باشد؛ شخصیتی شبیه ضدقهرمانان کلاسیک دیزنی مانند مالیفیسنت یا اورسولا. اما این نسخه نتوانست رضایت سازندگان و مدیران استودیو را جلب کند و پروژه دستخوش تغییرات اساسی شد.

از همین نقطه بود که خلاقیت واقعی پیکسار آغاز شد. این استودیو تصمیم گرفت از الگوهای تکراری فاصله بگیرد و به جای تکرار فرمول‌های موفق دیزنی، مسیر تازه‌ای را امتحان کند. نتیجه این تصمیم، تغییر کامل شخصیت وودی و ساخت روایتی بود که از کلیشه «قهرمان مطلق در برابر شرور مطلق» فاصله می‌گرفت.

در فیلم نهایی، وودی بسیاری از ویژگی‌هایی را دارد که می‌توانست او را به یک آنتاگونیست تبدیل کند. حسادت او نسبت به باز لایت‌یر، رفتارهای اشتباهش و تلاش برای حذف رقیب، همگی ویژگی‌هایی هستند که در بسیاری از آثار کلاسیک، شخصیت منفی را شکل می‌دهند و می‌توانستند از وودی یک شرور دیزنی بسازند. اما پیکسار به جای آن‌که او را یک شرور مطلق نشان دهد، انگیزه‌هایش را برای مخاطب قابل فهم کرد. وودی نه یک شخصیت شیطانی، بلکه اسباب‌بازی‌ای است که از دست دادن جایگاهش را تاب نمی‌آورد و از فراموش شدن می‌ترسد و بر خلاف کلیشه‌های همیشگی در پیکسار، شخصیت شخصیت قهرمان بودن به معنای بی‌نقص بودن نیست.

همین تصمیمات و تغییرات باعث شد «داستان اسباب‌بازی» حتی پس از سه دهه همچنان تازه و تأثیرگذار باقی بماند. یکی از نکات مهم روایت درام این است که آنتاگونیست الزاماً انسان شروری نیست و پروتاگونیست الزاما در راه خیر؛ بلکه این دو بر اساس زاویه دیدی که خالق به اثر می‌دهد برای مخاطب ترسیم می‌شوند. بسیاری از انیمیشن‌ها شخصیت منفی را صرفاً با ظاهری ترسناک یا رفتاری کلیشه‌ای معرفی می‌کنند، اما پیکسار این مسیر را کنار گذاشت و نشان داد که حتی شخصیتی مانند وودی نیز می‌تواند هم اشتباه کند و هم همدلی مخاطب را برانگیزد، و با دادن زاویه دید دوگانه، این فیلم به یک فیلم متحول‌کننده تبدیل شد.

همین ویژگی نشان می‌دهد که «داستان اسباب‌بازی» بیش از آنکه درباره نبرد خیر و شر باشد، درباره نیازهای مشترک شخصیت‌هاست؛ نیاز به دوست داشته شدن، پذیرفته شدن و داشتن معنا در زندگی. فلسفه‌ و منطق داستانی که مجموعه از همان قسمت اول پایه‌گذاری می‌کند نیز بر همین اساس شکل گرفته است. اسباب‌بازی‌ها برای خوشحال کردن کودکان به دنیا آمده‌اند و زمانی احساس کامل بودن می‌کنند که بتوانند این رسالت را انجام دهند. این نگاه، به مجموعه عمق می‌بخشد چرا که از اصول خلق داستان فانتزی این است که منظق جهان موجود برای مخاطب قابل فهم گردد تا اصل تعلیق در داستان محفوظ بماند و داستان اسباب‌بازی این کار را به بهترین نحو انجام داده است.

با این مقدمه می‌توان به سراغ داستان اسباب‌بازی ۵ رفت:

پیش از تماشای این فیلم، تمام آثار مرتبط با این مجموعه، از فیلم‌های اصلی گرفته تا آثار کوتاه و محصولات جانبی، را دوباره مرور کردم تا بتوانم قسمت پنجم را نه به عنوان یک فیلم مستقل، بلکه به عنوان بخشی از یک فرانچایز بررسی کنم و دقیقاً از همین زاویه است که مهم‌ترین نقاط ضعف فیلم آشکار می‌شوند.

نخستین ضعف قسمت پنجم، عقب‌گرد در شخصیت‌پردازی است. رابطه وودی و باز لایت‌یر طی چهار قسمت گذشته مسیری طولانی را طی کرده بود. این دو در نخستین قسمت از رقیبانی سرسخت به نزدیک‌ترین دوستان یکدیگر تبدیل شدند که نقطه اوج این مسیر را در پایان قسمت چهارم دیدیم؛ جایی که خداحافظی آن‌ها یکی از احساسی‌ترین لحظات کل مجموعه را رقم زد.

اما قسمت پنجم تا حد زیادی این روند را نادیده می‌گیرد. فیلم دوباره این دو شخصیت را وارد همان اختلاف‌ها و مشاجره‌هایی می‌کند که متعلق به قسمت اول بودند. حتی در یکی از صحنه‌ها، آقای سیب‌زمینی با خوشحالی می‌گوید که از دیدن دعوای دوباره آن‌ها خوشحال است. این دیالوگ نشان می‌دهد که فیلم آگاهانه تلاش می‌کند با بازگرداندن تنش میان وودی و باز، حس نوستالژی قسمت نخست را زنده کند.

مشکل اینجاست که «داستان اسباب‌بازی» صرفاً یک کمدی نیست که بتوان شخصیت‌ها را برای خلق شوخی به نقطه آغاز بازگرداند. این مجموعه درامی شخصیت‌محور است؛ درامی که رشد شخصیت‌ها مهم‌ترین ستون آن محسوب می‌شود. هنگامی که فیلم این رشد را نادیده می‌گیرد و شخصیت‌ها را به نسخه‌های قدیمی خود بازمی‌گرداند، در واقع بخشی از دستاورد چهار قسمت گذشته را از بین می‌برد.

این عقب‌گرد تنها به رابطه وودی و باز محدود نمی‌شود، بلکه جایگاه هر دو شخصیت نیز تغییر کرده است. وودی دیگر آن رهبر کاریزماتیک و تصمیم‌گیرنده همیشگی نیست و بیشتر به شخصیتی فرعی تبدیل شده که نقش او در پیشبرد داستان بسیار کمرنگ‌تر از گذشته است. این تغییر، با توجه به اتفاقات قسمت چهارم و پایان مسیر شخصیتی وودی، تا حدی قابل پذیرش است، اما درباره باز لایت‌یر چنین توجیهی وجود ندارد.

باز در این فیلم رفتاری از خود نشان می‌دهد که گویی تمام تجربه‌ها و بلوغ شخصیتی قسمت‌های قبل را فراموش کرده است. شخصیت او در بسیاری از لحظات به نسخه‌ای شبیه باز قسمت اول تبدیل می‌شود؛ انگار دوباره به تنظیمات کارخانه بازگشته است. همین مسئله یکی از بزرگ‌ترین آسیب‌های شخصیت‌پردازی در قسمت پنجم به شمار می‌آید.

نقطه ضعف مهم دیگر فیلم، نحوه استفاده از شخصیت‌های فرعی است. البته این انتقاد به قسمت چهارم نیز وارد بود، اما در قسمت پنجم پررنگ‌تر شده است. بسیاری از شخصیت‌هایی که سال‌ها ستون‌های اصلی این فرانچایز بودند، در این فیلم به حاشیه رانده شده‌اند؛ شخصیت‌هایی مانند، اسلینکی، رکس، هام، آقا و خانم سیب زمینی.

این شخصیت‌ها تنها برای ایجاد شوخی یا پر کردن قاب ساخته نشده بودند. هرکدام از آن‌ها در قسمت‌های نخست مجموعه نقش مشخصی در روایت، پیشبرد داستان و حتی شکل‌گیری تصمیم‌های وودی و باز داشتند. آن‌ها اعضای ثابت این خانواده بودند و حضورشان هویت ویژه‌ای به «داستان اسباب‌بازی» می‌بخشید، در قسمت اول تشدیدکنندگان حسادت وودی، در قسمت دوم تیم نجات وودی، در قسمت سوم همه عضوی از یه خانواده بودند و در نقشه فرار از مهدکودک هر کدام نقشی را ایفا کردند، اما در قسمت‌های جدید، به ویژه قسمت پنجم، نقش آن‌ها به چند دیالوگ کوتاه یا حضورهای گذرا محدود شده است.

در مقابل، فیلم تلاش می‌کند شخصیت‌های تازه‌ای را جایگزین آن‌ها کند؛ تصمیمی که همیشه نتیجه مطلوبی ندارد. برای نمونه، شخصیت «کارن بورلی» که به عنوان همسر فورکی معرفی می‌شود، عملاً تأثیر تعیین‌کننده‌ای بر روایت ندارد. تنها کارکرد مهم او حضور در مراسم عروسی است؛ صحنه‌ای که اساساً می‌توانست با استفاده از همان شخصیت‌های قدیمی و محبوب مجموعه نیز شکل بگیرد. حتی اگر از شخصیت‌های قدیمی در همین حد نیز استفاده می‌شد این اثر از لحاظ جنبه‌های درون مجموعه‌ای میتوانست بهتر ظاهر شود.

از همین‌جا می‌توان به نکته‌ای مهم‌تر رسید؛ مسئله‌ای که حتی خود سازندگان مجموعه نیز به آن اشاره کرده‌اند. امروز «داستان اسباب‌بازی» عملاً به دو دوره و دو سه‌گانه متفاوت تقسیم شده است.

دوره نخست، سه‌گانه اندی است؛ یعنی سه فیلم اول که محور اصلی آن‌ها رشد اندی، رابطه او با اسباب‌بازی‌هایش و بلوغ شخصیت‌های اصلی بود. بسیاری از طرفداران این سه فیلم را یک روایت کامل و مستقل می‌دانند که پایان طبیعی خود را در قسمت سوم پیدا کرد؛ جایی که اندی با دوران کودکی خداحافظی می‌کند و اسباب‌بازی‌هایش را به بانی می‌سپارد.

دوره دوم، از قسمت چهارم آغاز می‌شود و اکنون با قسمت پنجم ادامه یافته است. این دوره را می‌توان «سه‌گانه بانی» نامید؛ سه‌گانه‌ای که با تأیید ساخت قسمت ششم، شکل آن بیش از گذشته مشخص شده است و البته که قسمت پنجم نمی‌توان پایان مناسبی برای کل مجموعه باشد، از این رو امید است اثر بعدی که تحت عنوان داستان اسباب‌بازی منتشر می‌شود بتواند پایانی حتی بهتر از پایان قسمت سوم و سه‌گانه اندی ارائه دهد، با این حال اینکه بانی نیز قرار است صاحب سه‌گانه‌ای مشابه با اندی بشود انتظار می‌رود.

و تفاوت این دو دوره و این دو سه‌گانه تنها در تغییر صاحب اسباب‌بازی‌ها نیست، بلکه در لحن، شخصیت‌پردازی و حتی نوع روایت نیز دیده می‌شود. به نظر می‌رسد پیکسار از قسمت سوم به بعد نوعی سافت ریبوت یا بازآفرینی نرم برای این مجموعه انجام داده است؛ بازآفرینی‌ای که بدون حذف گذشته، تلاش می‌کند هویت تازه‌ای برای فرانچایز بسازد.

این تصمیم، هرچند می‌تواند برای جذب مخاطبان جدید مفید باشد، اما برای بسیاری از مخاطبان قدیمی خوشایند نیست. کسانی که سال‌ها با شخصیت‌های این مجموعه زندگی کرده‌اند، انتظار دارند رشد شخصیت‌ها و روابطی که طی چهار فیلم شکل گرفته حفظ شود، نه اینکه عقب‌گردهای شخصیتی مشابه در قسمت پنجم ببینند.

البته اگر «داستان اسباب‌بازی ۵» را کاملاً مستقل از چهار قسمت پیشین بررسی کنیم، نتیجه تا حد زیادی متفاوت خواهد بود. به عنوان یک انیمیشن مستقل، فیلم اثری سرگرم‌کننده، خوش‌ساخت و از نظر فنی در سطح پیکسار قرار دارد. روایت منسجم، کارگردانی دقیق، کیفیت خیره‌کننده انیمیشن و ریتم مناسب باعث می‌شود فیلم به‌تنهایی تجربه‌ای بسیار لذت‌بخش باشد.

اما مشکل دقیقاً از جایی آغاز می‌شود که آن را در جایگاه قسمت پنجم یکی از مهم‌ترین فرانچایزهای تاریخ سینما قرار می‌دهیم. در این جایگاه، فیلم دیگر تنها با خودش سنجیده نمی‌شود، بلکه باید ادامه طبیعی چهار فیلم قبلی نیز باشد؛ معیاری که به اعتقاد من، در برخی بخش‌ها از رسیدن به آن بازمی‌ماند.

با وجود این انتقادها، «داستان اسباب‌بازی ۵» نقاط قوت قابل توجهی نیز دارد که نمی‌توان از آن‌ها چشم‌پوشی کرد. مهم‌ترینِ آن‌ها، شخصیت‌پردازی جسی است.

جسی از زمان ورودش در داستان اسباب‌بازی ۲ یکی از محبوب‌ترین شخصیت‌های مجموعه بود، اما همواره این احساس وجود داشت که نسبت به وودی و باز فرصت کمتری برای درخشش پیدا کرده است. داستان گذشته او، رابطه احساسی‌اش با امیلی و ترسش از فراموش شدن، از عمیق‌ترین بخش‌های کل فرانچایز به شمار می‌رود، اما پس از قسمت دوم، فیلم‌ها کمتر به ظرفیت‌های این شخصیت پرداختند.

قسمت پنجم کاملا این کمبود را جبران می‌کند. جسی در این فیلم حضوری فعال‌تر دارد، تصمیم می‌گیرد، رهبری می‌کند و بیش از گذشته در مرکز روایت قرار می‌گیرد. این تغییر نه تنها به شخصیت او عمق بیشتری می‌بخشد، بلکه توازن بهتری در ترازوی جنسیتی مجموعه نیز ایجاد می‌کند. مجموعه‌ای که سال‌ها بیشتر بر وودی و باز متمرکز بود، اکنون فرصتی پیدا کرده است تا از شخصیت جسی به عنوان یک رهبر مونث استفاده کند و شخصیت وی را از یک شخصیت منفعل به شخصیتی فعال تبدیل کنند و این امر به قسمت پنجم قدرت می‌بخشد.

نقطه قوت مهم دیگر فیلم، حفظ هویت اصلی فرانچایز است. برخلاف تصور برخی مخاطبان، «داستان اسباب‌بازی» هرگز صرفاً درباره اسباب‌بازی‌ها نبوده است. اسباب‌بازی‌ها تنها وسیله‌ای هستند برای روایت داستانی بزرگ‌تر؛ داستانی درباره رشد، دوستی، وابستگی، تنهایی، پذیرش تغییر و عبور از دوران کودکی.

این ویژگی در قسمت پنجم نیز حفظ شده است. همان‌گونه که قسمت سوم درباره بزرگ شدن اندی بود، قسمت پنجم نیز بیش از آنکه درباره اسباب‌بازی‌ها باشد، درباره بانی و چالش‌های اوست. فیلم کودکی را به تصویر می‌کشد که در برقراری ارتباط با دیگران، شکل دادن به دوستی‌ها و کنار آمدن با دنیای اطرافش دچار مشکل است و اسباب‌بازی‌ها تنها از زاویه‌ای دیگر شاهد این مسیر هستند.

این شیوه روایت، یادآور انیمیشن «درون و بیرون» است. همان‌گونه که در آن فیلم، احساسات درون ذهن رایلی روایت می‌شدند، اینجا نیز اسباب‌بازی‌ها لایه پنهان زندگی بانی را روایت می‌کنند؛ لایه‌ای که خود او از وجودش آگاه نیست، اما مخاطب آن را می‌بیند. به همین دلیل، داستان بانی و داستان اسباب‌بازی‌ها نه تنها با یکدیگر تداخل ندارند، بلکه یکدیگر را کامل می‌کنند.

یکی دیگر از نقاط قوت فیلم، نگاه غیرکلیشه‌ای آن به فناوری است؛ موضوعی که هسته اصلی داستان را تشکیل می‌دهد.

امروزه بسیاری از آثار، فناوری را یا کاملاً مخرب می‌دانند یا کاملاً نجات‌بخش. اما «داستان اسباب‌بازی ۵» از این دوگانه ساده فاصله می‌گیرد و نگاهی متعادل‌تر ارائه می‌دهد. فیلم نمی‌گوید فناوری ذاتاً بد است و نه ادعا می‌کند که راه‌حل تمام مشکلات بشر است. آنچه اهمیت دارد، نحوه استفاده انسان از فناوری است.

پیام فیلم این است که ابزارها، تنها ابزارند. این ما هستیم که تعیین می‌کنیم آن‌ها در خدمت روابط انسانی قرار بگیرند یا جایگزین آن شوند. فناوری زمانی آسیب‌زا می‌شود که ارتباط واقعی انسان‌ها را از بین ببرد، نه صرفاً به این دلیل که وجود دارد.

این ایده از طریق رابطه بانی با فناوری به‌خوبی نشان داده می‌شود. مشکل اصلی بانی، استفاده از ابزارهای دیجیتال نیست؛ مشکل او نداشتن روابط سالم و انتخاب‌های نادرست در دوستی‌هاست. هنگامی که فرصت پیدا می‌کند با افراد مناسب ارتباط برقرار کند، همان فناوری نیز می‌تواند وسیله‌ای برای ایجاد ارتباط باشد، نه مانعی در برابر آن.

از این منظر، فیلم پیامی عمیق‌تر از یک هشدار ساده درباره تلفن همراه یا شبکه‌های اجتماعی ارائه می‌دهد. «داستان اسباب‌بازی ۵» یادآوری می‌کند که فناوری باید در خدمت انسان باشد، نه انسان در خدمت فناوری. چیزی که زندگی را معنا می‌بخشد، همچنان دوستی، بازی، تخیل، محبت و ارتباط واقعی میان انسان‌هاست؛ همان ارزش‌هایی که این مجموعه از نخستین قسمت خود بر آن‌ها تأکید داشته است.

نکته مهم دیگری که فیلم به شکلی هوشمندانه به آن می‌پردازد، نقش والدین در تربیت فرزندان است. یکی از لایه‌های پنهان داستان این است که فیلم، برخلاف بسیاری از آثار امروزی، تمام تقصیر را بر گردن فناوری نمی‌اندازد. در واقع، مقصر اصلی از نگاه فیلم، بی‌توجهی والدین است.

بانی کودکی است که در مقاطعی احساس تنهایی می‌کند، در برقراری ارتباط با دیگران دچار مشکل است و گاهی به ابزارهای دیجیتال پناه می‌برد. اما فیلم نشان می‌دهد که این ابزارها علت اصلی مشکلات او نیستند؛ بلکه خلأ عاطفی و کمبود همراهی والدین، زمینه را برای این وابستگی فراهم کرده است.

این نگاه، پیام مهمی برای خانواده‌ها دارد. بسیاری از والدین تصور می‌کنند که با قرار دادن یک تبلت یا تلفن همراه در اختیار فرزندشان، وظیفه سرگرم کردن یا حتی تربیت او را انجام داده‌اند. در حالی که فیلم به‌روشنی نشان می‌دهد هیچ فناوری‌ای نمی‌تواند جایگزین حضور یک پدر یا مادر شود.

اگر والدین زمان کافی برای گفت‌وگو، بازی، آموزش و همراهی با فرزند خود نگذارند، طبیعی است که کودک برای پر کردن این خلأ به هر وسیله دیگری پناه ببرد. بنابراین، مشکل از خود فناوری نیست؛ بلکه از نحوه استفاده ما از آن و مسئولیت‌هایی است که گاهی از دوش خود برمی‌داریم و بر دوش ابزارها می‌گذاریم.

به همین دلیل، «داستان اسباب‌بازی ۵» را نمی‌توان فیلمی ضد فناوری دانست. اتفاقاً فیلم رویکردی واقع‌گرایانه دارد و می‌پذیرد که فناوری بخشی جدایی‌ناپذیر از زندگی امروز انسان است. اما در عین حال یادآوری می‌کند که هیچ صفحه‌نمایشی نمی‌تواند جای خنده‌های مشترک، بازی‌های کودکانه، گفت‌وگوهای خانوادگی و روابط انسانی را بگیرد.

از همین منظر، پیام نهایی فیلم نیز معنا پیدا می‌کند. اسباب‌بازی‌ها هرگز رقیب فناوری نیستند؛ همان‌طور که فناوری نیز نباید رقیب روابط انسانی باشد. هرکدام جایگاه خود را دارند. اسباب‌بازی‌ها نماد تخیل، خلاقیت و ارتباط‌اند و فناوری زمانی ارزشمند است که در خدمت همین ارزش‌ها قرار گیرد، نه آنکه آن‌ها را از میان ببرد.

در نهایت، با این نقاط ضعف و قوت، اگر به قسمت پنجم داستان اسباب بازی به چشم یک اثر مستقل نگاه کنیم فیلم بی‌نقصی را شاهد هستیم چرا که تمام نقاط ضعف او مربوط به جایگاه اثر در مجموعه است، و فیلم به خودی خود، از نظر فنی، کارگردانی، روایت، کیفیت بصری و انتقال پیام، در سطح بسیار بالایی قرار دارد. فیلم همچنان همان روح انسانی همیشگی پیکسار را حفظ کرده و مانند بهترین آثار این استودیو، بیش از آنکه درباره اسباب‌بازی‌ها باشد، درباره ما انسان‌ها سخن می‌گوید، ما انسان‌ها و کودکانی که با عشق به اسباب بازی‌ها به آن‌ها جان بخشیدم، همانطور در انتهای فیلم از تیلور سوئیفت می‌شنویم:

Love has ways of bringing things back to life (عشق راه‌هایی برای زنده کردن چیزها دارد)

شاید بزرگ‌ترین ویژگی مجموعه «داستان اسباب‌بازی» همین باشد؛ اینکه هیچ‌گاه موضوع اصلی‌اش اسباب‌بازی‌ها نبوده است. این مجموعه همیشه درباره رشد، تغییر، دوستی، عشق، پذیرش، گذر زمان و کنار آمدن با واقعیت‌های زندگی بوده است. اسباب‌بازی‌ها تنها راویان این مفاهیم‌اند و به همین دلیل است که پس از گذشت بیش از سه دهه، این فرانچایز همچنان برای کودکان و بزرگسالان حرفی برای گفتن دارد.

در مجموع، «داستان اسباب‌بازی ۵» اثری است که نقاط قوتش بر نقاط ضعفش غلبه می‌کند و به یقین شایسته دیده شدن است. شاید به اندازه بهترین قسمت‌های این مجموعه نباشد، اما هنوز همان قلب تپنده‌ای را در خود دارد که از سال ۱۹۹۵ تاکنون، «داستان اسباب‌بازی» را به یکی از ماندگارترین آثار تاریخ انیمیشن تبدیل کرده است، با این حال به شخصه نقدهای نامنصافه زیادی نیز به این اثر شنیدم که این اثر را سقوطی برای مجموعه خوانده بودند، اگر چه وودی نیز پرواز باز در قسمت اول را سقوط آزاد ماهرانه خطاب می‌کرد، و چنانچه منظور از سقوط چنین سقوطی باشد، بی‌شک کل مجموعه داستان اسباب بازی سقوط آزادی ماهرانه است همچون پرواز باز لایتیر به بی‎نهایت و فراتر است...

داستانتاریخ سینماروابط انسانی
۲
۰
نویسنده
نویسنده
یک نویسنده خرده‌پا که درهم و برهم می‌نویسند، چرا که یاد گرفت هیچ آدابی ترتیبی نجوید، هر چه می‌خواهد دل تنگش بگوید...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید