در آغاز کلام و در مطلع نامهام، مینویسم که این نامه برای توست؛ اما اینجا مینویسم، چون انگار شنیدن نمیدانی! چون گفتن و نگفتن با تو، دیگر فرقی ندارد.
هرچند میدانم که بهتر از هر کس دیگر، میدانی که در سرم چه میگذرد؛ اما انگار از آنچه در قلبم در تلاطم است بیخبری. شاید هم انتخاب خودت این است که بیخبر باشی و بمانی.
عزیز همزبان من!
دنیا بیمن و بیتو و بیما کارش را میکند و راهش را میرود؛ این من و تو بودیم که باید به ریسمان زندگی چنگ میانداختیم تا شاید به واژه «ما» حیاتی میبخشیدیم.
روزی من این ریسمان را رها کردم و در قعر تاریکی فرو رفتم؛ حالا امروز تو میخواهی این راه را طور دیگری بیازمایی؟ باور کن که جرم نادیده گرفتن «ما» در دادگاه دائمی طبیعت، کم از پشت پا زدن به آن نیست؛ پشت پایی که من یکبار زدم و میدانم مجازاتش چیست.
هرچند حالا زندگی آنقدرها هم بد نیست؛ آب و نانی بر سر سفرهام هست، قدری که گرسنگی، شرافتم را نرباید و سیری، خواب و خیالیام نکند.
زیر سقفی میمهانم و میزبانانی دارم که وجودم را تاب میآورند. ورزشی میکنم تا آنچه بر سر خود آوردم را از تنم بیرون کنم؛ تا اگر وقت سفر شد، بندهای ماندنم، رفتن را دشوارتر نکند. دوستانی دارم که هوایم را دارند؛ جویای احوالند و کمکحالان روزهای مبدا که کم هم نبودهاند.
آنچه برای زنده ماندن و حتی زندگی کردن لازم است -کم و بیش- هست. اما اینها هیچکدام جای خالی تو را نه میگیرند و نه پر میکنند.
جای تو، مال توست؛ جای هر کسی برای خودش است؛ اما من، گریز تو را بیتعقیب خواهم گذاشت. با اینکه تو خود میدانی که از یادت نمیکاهم. (و صد حیف اگر نمیدانی...)

عمری اگر بود، به امید دیدار
مرد مصلوب