... هنوز ایستادهام. در فضای تنگ سلولی مماس بر بازوهایم.
آنچه از آن میترسیدم، به سرم آمده؛ اکنون در دامچاله چاردیواری چندوجبی خود گیر افتادهام.
چالهای که تنگیاش چنان است که زندانی در آن حق ملاقات ندارد.
ملاقات، دستی به وداع تکان دادن میطلبد و آغوشی بازشدنی برای استقبال و دستان من جز برای لمس پشت دست دیگر -که گرمی جانم را یادآور شود- مجالی برای حرکت ندارند.
من در کانون حادثه، تنها ماندهام؛ گذاشته شدهام.
هرچند که خاطره دور چشمهای برّاق دخترکی گویی از دنیایی دگر، داستان مرا بیملاقاتی نمیگذارد.
