مقدمه
تنگ. آنسان که دیوارههایش بازوانم را به درآغوش گرفتن یکدیگر دعوت میکنند. صحنهای شبیه آشتیکنان زورکی دایی و کریمی در رختکن ورزشگاه آزادی.
مقاومت میکنم؛ اما دیوار، سخت است و خشن -مثل انتقام ما- خالیِ کالبد مرا شخم میزند.
قدری هوا برای تنفس هست لکن چاره کار نیست؛ فقط زندهام نگه میدارد در این تنگنا.
باریکه نوری هم هست که روی دیوارها را سفید کرده و دل من را سیاه.
حالا وقت انتقام دیوارهاست. آنها که همه عمر از نزدیکیشان فرار کردم، حالا به بیخ گوشم رسیدهاند. صدایشان را میشنوم: پچپچی پوچ و خالی، مثل چاشت هرروزم.
زمزمهها کلافهام کردهاند اما نمیتوانم گوشم را بگیرم: دستهایم بالا نمیآید. نمیتوانم فریاد بکشم و کمک بخواهم: سینهام به سنگها چسبیده.
پاهایم خسته شده اما نمیتوانم بنشینم.
من به دیوار تکیه ندادهام، اوست که بر پشت من چسبیده.
این تابوت سنگی، اتاق کار من است؛ جایی که سیاهی دلم را روی کاغذ مینویسم!
تقدیم به سیهرویان!
