زندانیام کردهاند. قلمروَم را به یک چاردیواری به طول و عرضی برابر با طول و عرض خودم کاهش دادهاند.
در این روزها که سایه مرگ بالای سر تکتکمان است، پیشدستی کردهاند و زودتر مرا میراندهاند.
صدای مزخرف تلویزیونهاشان در گوشم است؛ کلیشههای مزخرف هرلحظه.
شوخیهای بینمک آن مجری و مهملات آن دیگری.
چرندیات اخبار، آن اکاذیب محض و رودهدرازیهای فلان غربتی که سوار بر مسند قدرت است.
گوشهایی که تیزیشان در کودکی مایه غرور و افتخار بود، حالا چون دشنههایی که بر پیکری واپسمانده فرود آیند، جانم را هر دَم میکاهد.
دیوارهای سنگی این سلول، عاقبت سینهام را میشکافند.
