چند روز پیش یکی از همکارام که یک پسر ۱۴ ساله داره داشت از برنامه مهاجرتی برای پسرش صحبت میکرد، اینکه دو ماه دیگه خودش و خانمش با هم میرن کانادا که پاسپورتشون مهر بخوره، کلی سفر به دبی اینا برن که باز هم مهر بخورن و … که پسرشون چند ماه دیگه بتونه به واسطه این مهر ها مهاجرت سادهای رو تجربه کنه.

هدف از این نوشتار برنامه مهاجرتی نیست، هدف بیان احساسی هستش که به من دست داد موقع شنیدن این داستان.
راستش من یکم عصبانی شدم بعد از شنیدن این داستان و وقتی هم از خودم میپرسم که دلیل عصبانیتم چیه، مغزم پاسخ داد مسئولیت اجتماعی!!
با یک سوال وارد بحث اصلی میشم، آیا ما قائل بر این هستیم که اگر دوست داریم اتفاق خوبی برای جامعه بیفته و این اتفاق دارای هزینهای هست، این هزینه رو همه افراد جامعه باید با هم پرداخت کنن؟
یعنی به عنوان مثال، اگر من دوست دارم در جامعهای زندگی کنم که به آزادی بیان و دموکراسی احترام میگذاره، نباید یک گوشهای بشینم و کودکی در ایذه که عاشقانه زندگی میکنه، هزینهاش رو بپردازه و من توی کانادا با توییت زدن باهاشون همراهی کنم.
البته شاید پاسختون به این مباحث این باشد که اتفاقا من قائل به فردیت هستم و اجتماع اهمیتی برای من نداره. خب باید بگم که در این صورت شما نباید مباحثی مانند دموکراسی در جامعه براتون مهم باشه و نمیخواهید هم که هزینه ای بپردازید.
در هر صورت هدف از این نوشتار این بود که احساس عجیبی که در من شکل گرفت رو بیان کنم و اگر نظری هم دارید خوشحال میشم بشنوم.