در گذران زندگی وقتی به این مرحله رسیدیم که بزرگترین تکیه گاه ها و ابژه های زندگی (دلبستگی های بیرونی) تا یه جایی بیشتر نمیتونن با همون شکل و ساختار اولیه باهات ادامه ی مسیر بدن ،(بدلیل تکرار، ایجاد فاصله ی ذهنی روانی تدریجی ،تغییر نوع نگاه و یا دلایل دیگر ) دقیقا با شروع علائم همونجا و همون لحظه با قید تسریع باید بین این ۳گزینه
۱ .. اعمال تغییرات اساسی ۲.. کنار گذاشتن و از نو شروع کردن ۳ تحمل کردن و تاب آوری
فقط و فقط با انتخاب یک گزینه دست به تصمیمی شاید سرنوشت ساز و در برخی موارد شاید تلخ بزنیم
اونجاست که بلوغ و آگاهیِ آدمی توی این سه راهی میتونه کنترل اوضاع رو بدست بگیره و با شناخت و درک چرایی بروز این نوعِ تغییر، تصمیم به مداخله ای صحیح با اقدام ب شجاع بودن برای تمام کردن و یا قدم برداشتن در راه اعمال تغییر (بسته به نوع حقیقت کشف شده)
و یا اعلام شکست و تسلیم شدن در کالبد افزایش تاب و توان روحی -روانی و همزمانی آن با تخلیه ی خود به وسیله ی توسل جستن به منابعی از پیش جانمایی شده بزنیم
آیا این نکته که
کسی که از جستجوی حقیقت دست بردارد و یا پا به عرصه ی کشف آن نگذارد هر چه زیسته اشتباه صحیح است؟
آیا ارزنده ترین پاداش برای یک زندگی
در سرسخت بودن و خستگیناپذیر بودن بدست می آید ؟
یا در تحمل شرایط و ظرفیت سازی برای فشارهای جدید ؟
و یا در وابسته نبودن و انعطاف پذیری؟