ما چه چیزهایی راکه مُردیم
چه روزهایی که صبح راصبح زندگی نکردیم و چه قرارهایی که گذاشتیم و نشد
گاهی مرور میکنم چه چیزهایی را در چه لحظه هایی مُردم..
اینکه درهرلحظه ای که هستیم.هستیم وپس از آن لحظه جدیدی متولد میشودو قبلی میمیرد!
ما چقدر از دست دادیم؟ درروزهای زیستن.
همین الان که این متن را میخوانید لحظه ی جمله ی قبل میمیرد ولحظه جدیدی متولدمیشود.
ماحواسمان پرت میشود ولحظه هامیمیرند!چقدرخودمان را دیدیم؟دوست داشتیم.وچقدر عشق داشتیم به هم.به خودمان.به پیرامون خودمان.به آدمها رفقا. گلدانها.چقدر یادمان رفت فلانی ها چه خواستند.چقدرگوش نکردیم.چقدرنگفتیم.چه دوتایی هایی بی دلیل مردیم.چه مهمانی هایی مردیم چه لذتهایی را و چه و چه....
همه ما چیزهایی راکشتیم.دوست داشتن هایی را.تنهایی هایی را.مهرورزی هایی را..و چه راحت کشتیم.
مرور میکنیم
مرور میکنیم که دقیقا کِی بود که خودمان را ندیدیم.
دقیقا وقتی که باید میدیدیم و ندیدیم.
بایدمیشنیدیم ونشنیدیم.
کمی پیچیده است و در عین حال بسیار ساده.
اگرجواب کسی راندادیم یعنی جواب سلام کسی را کشتیم
نامیرایی در زندگی کردن تعریف میشود در خیالهایی که لحظه را میسازد.
میشود از شوق چیز دیگر که میسازیم لحظه را باشکوه کنیم.
ما میسازیم ، ما خوشبختی را در لحظه هایمان میسازیم
نیکزاد افرسی نیا
ما میسازیم.....ما خوشبختی را میسازیم