چه پیکاری بزرگ تر از زندگی ؟
چه دستاوردی عظیم تر از بودن؟؟
چه شهامتی فرا تر از ماندن؟؟؟
من های زیادی در انتظار ظهورند تا تو از پوسته ی سخت جزئی نگری هایت رهایشان کنی
که زنجیرهای دست باف شان را به رهایی بخشی ، مبدل سازی......
تو
آری خودِ خودِ تو
دِینی به گردن داری از من های همیشه منتظرت
از گشایش های چشم به لب های اراده مانده ات
حال که زمانه و زمان در بی تفاوت ترین حالت ممکن،
سرگرم مشغله ی خویش اند
زمان آن رسیده است که فرمانی از اعماق وجود برآوری و به قلب غیرممکن های خیالی و ساختگی لشکر کشی کنی