دقیقا رو به رویم بود ،
اما دور...!
چشم هایش را هم می دیدم ،
میشی بود یا...همرنگ قهوه ی تلخی گه آن روز ، روی میز جا ماند؟
شاید هم به رنگ قاب قهوه ایِ سوخته ی روی میزم!
همان قابی که عکسش را در آغوش گرفته...
نمی دانم ، فقط می دانم آرامش داشت...
چشم هایش مثل آبی دریا ،
موج به موج
آرامم می کرد...
صدایش هم ، دنیای موسیقی بود ؛ همان اندازه دلنشین و گیرا!
صدایش آرام و مواج و دوست داشتنی ،
نواخته می شد و
شب ها ،
اگرچه من اینجا ،
همچون آتشی شعله ور می سوختم ولی ،
تنها شنیدن یک لحظه صدایش آرامم می کرد ؛
گرچه او نمی دانست و من عاشقش بودم ،
گرچه برای این گر گرفتگی های مفرط ، به هر ریسمانی چنگ می زدم و...
گاها(البته که نه همیشه!) صدای او را همه جا می شنیدم ولی...
او چگونه می توانست علاقه ی وافر من ، به خودش را نبیند...؟
این علاقه را باید از چشمانم می خواند...
گفته بودم که حرف دل آدم ها ، در چشم هایشان محبوس شده...
گفته بودم اما ،
حیف که هیچ وقت نخواندیشان...!
《#عاشق_بی_دل》
