من آهسته قدم بر می داشتم ؛ گاهی حتی آرام تر...
تو آنجا ایستادی بودی و...
من ،
به جای دیگری نگاه می کردم!
شاید اگر کسی مرا می دید ،
شاید حتی تو هم که مرا می بینی ، بگویی مغروری!
شاید بگویی سردی!
ولی من لبخندت را می دیدم ؛ همان انحنای دوست داشتنی که دلم را نرم می کرد...چه می گفتند؟
آهان ،
همان قند آب شدن!
تو دستت را تکان می دادی و من...
دلم تکان می خورد!
تو راست می گویی ، من نمی توانم ببینمت و لبخند بزنم...
نمی توانم آنطور که تو می خواهی یا انتظار داری باشم...
نمی توانم و...
تو باید متوجه شده باشی که این فرق من با همه ی کسانی است که دیده ای و می بینی!
من مغرورم ولی به قول "ه.الف.سایه" :
"آنقدر زنجیرم به احساسم که تا رد می شوی ، کج می کنم سمت تو راهم را..."
آه ، حیف...
حیف که نمی بینی با هر نگاهت ،
با هر لبخندت ،
با هر قدمی که می روی ،
قدم هایم نه ،
ولی دلم به سمتت پر می کشد...
می بینی نگاهم جای دیگری است ولی نمی دانی آن نگاه فراری ، دلش پیش توست!
نمی دانی چون نمی خواهی که ببینی!
چون چشمان عاشقم را نمی بینی و گفته بودم که ،
چشم ها زندان حرف های محبوس شده اند و...
"وقتی نگات نمی کنم ، یعنی گرفتار توام..."
حتما دیگر این را شنیده ای!
خلاصه که عزیزجان ،
درست است که اکنون نیستی ولی می توانم در خیالم تصور کنم ؛
اتفاقی نوشته هایم را بخوانی ،
اتفاقی از همان لبخند های پنهان دوست داشتنی ات بزنی و...
اتفاقی ، مثلا احساسمان متقابل باشد؟
《#عاشق_بی_دل》
