خسته بود؛ چشمانش خستگی را فریاد می زد و...
من تنها می توانستم عبور کنم...
راستش را بخواهید
خودش خواست!
خودش تنهایی را انتخاب کرد و من چه می کردم آخر؟
اصرار؟ هرگز!
من تحمیل شدن نمی خواهم...اجبار، هرگز!
من تنها او را می خواستم، هنوز هم می خواهم...
فقط دیگر راهی بلد نبودم تا ثابت کنم.
تمام کارهایی که می توانستم را، تمام کارهایی که هیچ وقت انجام نمی دادم را...انجام دادم،
تمام حرف هایم را نوشتم،
داستان شروع کردم...از او نوشتم،
کتاب خواندم...او را در آن دیدم...برای او نوشتم،
منتظر ماندم و شمردم...ثانیه ها را، دقیقه ها را، و حتی ساعت ها را،
قدم زدم...همان جایی که قدم می زد
نگاه کردم...به جاهایی که از او خاطره داشتم و...
تنها نگاهش نکردم!
آخر این دیگر از توان من خارج بود...
به چشمانش نگاه کنم و بی تفاوت بگذرم؟
من بخواهم، چشمانم بلد نیستند!
من بخواهم، قلبم از رنج دادنش میمیرد!
من بخواهم...
تظاهر کردن را بلد نیستم!
من فقط می توانم کاری کنم تا بیش از این چشمانم از دیدنش برق نزنند و...
نگاهم به دنبال دستانش نرود و...
کمی، فقط کمی آرام باشم و نفس نفس نزنم از هیجان دیدنش و...
خلاصه که بیش از این دست دلم رو نشود.
جانِ دلم...عزیزکم،
قبول کن که تو نخواستی
وگرنه من از اشاره ها گذر کردم!
《 #عاشق_بی_دل 》
