
بوی خاک می آید، بوی خاک می دهد.
کتاب سال بلوا در هفت شب برای مخاطب روایت شده است. راوی شب های فرد شخصیت اصلی داستان، دختری به نام نوشا است و روزهای زوج از زبان راوی دانای کل است و شروع آن به گونه ای است که نویسنده بدون مقدمه چینی و یا حتی توضیحات اضافه، مخاطب را به وسط داستان پرت می کند. و ما داستان را از جایی می خوانیم که تعادل در داستان برهم خورده است. داستان دورهی شاهنشاهی رضاشاه و اواخر جنگ جهانی دوم را به تصویر می کشد و مکان داستان شهری به نام سنگسر است.
اثر به خوبی داستان یک شهر و مردمان آن را نشان می دهد. مردمانی که با شخصیت پردازی خوب نویسنده، به طور کامل برای ما معرفی می شوند و ما رئیس رئسایی را می بینیم که مدام برای مردم نطق می کنند و می خواهند قبله شان را عوض کنند. بی گناهشان را به دار وسط شهر بیاویزند و زمانی که زنان با حجب و حیای شهر خانه نشین می شوند، دقیقا فاحشه های شهر پایشان تا مجالس بزرگ شهر باز می شود. محرومیت و مظلومیت این مردم تکه ای از این کتاب است.
اما در این سال بلوا، ما داستانی از عشق ممنوعه را هم می خوانیم. عشقی که در لابهلای درد و رنج های سال بلوا اتفاق می افتد و نکته ی بسیار قابل توجهی که وجود دارد این است که داستان در راستای یک داستان عشقی دیگر، یک عشق اسطوره ای، دختر پادشاه و پسر زرگر، پیش می رود. شخصیت اصلی ما، دختر سرهنگ نیلوفری دلباخته پسر کوزه گر شده است اما زن دکتر معصوم می شود و خودش هم نمی داند چرا!
شاید بتوان گفت یکی از اساسی ترین موضوعات در سال بلوا، ظلم به زن است. زن ستیزی، ظلم هایی که به یک دختر می شود، از طرف خانواده خودش، خواسته هایش نادیده گرفته می شود و انتخابشان نوشا را تا پای یک پایان تلخ می کشاند.
و قدرت خواهی مرد، مردی که برخلاف اسمش، زیاد هم معصوم نیست، همه و همه از قلم عباس معروفی گذر کرده است.
کتاب به شیوه ی سیال ذهن نگاشته شده است و دائم بین گذشته و حال می چرخد. توصیفات بسیار زیبا و دقیقی که نویسنده در کتاب ارائه داده است به زیبایی اثر افزوده است.
نگین پناهی