زمان چیزِ عجیبی است ، هر چه میگذرد زخم ها را کهنه تر میکند؛ از شدت جراحت شان میکاهد اما هنوز دردشان را تا مغز و استخوانت حس میکنی ؛ اما گاهی چنان عمیق و باور نکردنی بعضی ها را از زندگی مان به ناگاه پَس میزند ، و آنان را به خاطره ای دوست داشتنی در دنج ترین نقطه ی وجودمان تبدیل میکند ...
دلبرکم ، از همان لحظه ای که برای اولین بار مکث کردی و طوری مرا نگاه کردی که انگار هر دومان چیزی را گم کرده ایم ، آری هر دومان خودمان را درون دیگری گم کردیم و جا ماندیم ،نمیدانم چرا اما آن لحظه انگار چیزی درونم فریاد میزد ، ترسی باور نکردنی مرا در برگرفت اما شدت هیجان درونم به من اجازه نمیداد که رهایت کنم و برای همیشه خود را از این طوفان نجات دهم ؛ میدانی از همان اول هم ترس من همین بود ، که روزی غریب ترین آشنایی باشی که همه چیزش را میدانم ....
این روز ها برعکسِ اوایل نبودنت، از تو گله ای ندارم ، حرف هست نه اینکه نباشد اما راستش را بخواهی ، توانش را ندارم تا برایت دوباره از عمق وجود بازگو کنم حرف هایی را که روزی با تمام توانم توضیح دادم اما نماندی ، رفتی ، حتی لحظه ای درنگ نکردی که نکند کلماتی که از قلبم ساتع میشد بر قلبت بشیند و از رفتن پشیمانت کند ...؛ دلبرکم؛ رفتنت را هنوز باور نکردم ، درست ؛ دلم برایت تنگ شده اما باید به خودم احترام بگذارم ، درست ؛ اما فقط لحظه ای بیا و به من بگو آن همه اشتیاق برای ساختنِ دنیای هم ، چه شد ؟!!! آن همه حرف های قشنگ ، کجا رفت ؟!!!
یا حداقل بیا و به من بگو چرا اینقدر با عجله و ناگهانی برایت تمام شدم .....
#دلبر جان
#نبودنت خلا معرکه ای بود
#به ناگاه برایت تمام شدم
#زمان چیز عجیبی است
#فقط از تو مُشتی خاطره مانده و بس