میدانم بودنت ، حضورت ، گرمای دستانت و حتی بوسه های پنهانی ات تبری است بر ریشه ی بی جانم ولی چه کنم که درونم تو را فریاد میزند و چشمانت دلیل رویای واهی ام است ؛ دلبرکم در حضور تو یک عذرخواهی عمیق به احساس خود بدهکارم ؛ وقتی برای نگه داشتنت پافشاری کردم و ایستادم و لج کردم ؛ وقتی برای نگه داشتنت کنارم از وجودم مایه گذاشتم و وقتی از هیچ و پوچ رویا ساختم و غرق در دنیای رنگین خود شدم ;
قبول ؛ درست است که میگویند آدم های خیال باف حالشان همیشه خوب است ، با کسی که دوستش دارد به مهمانی میروند ، چای مینوشند ، میرقصند و دلبری میکنند اما همین ساده لوح های خیال باف وقتی بیدار میشوند ، وقتی دست میکشند از رویا تازه با عمق ماجرا روبه رو میشوند و آنگاه است که دست به عذرخواهی از غرور خود میزنند ...گاهی چه بیهوده است اصرار اثبات دوست داشتنمان به ادم ها !
معرفت های بی جایمان،
مهربانی های عمیق و زیاد از حدمان !
و تلاش های بیهوده برای حفط رابطه هامان ، وقتی برای بعضی بودن و نبودن مان فقط در یک ( نون )تفاوت دارد ....