چرا همیشه همه از آدمایی می نویسن که رها شدن؟ که محبوب بی شرف و بی احساسشون ولشون کرده رفته و الان اونا موندن و تنهایی و شبای تاریک و اشک و غم و آه... چرا هیشکی نمیاد بگه: سلام من همون بی شرفه ام، منم دارم نابود میشم بعد رها کردنش... منم شونه هام داره زیر بار تنهایی خم میشه. فقط فرق من با اون بی گناه رها شده اینه که من تا آخر عمرم مسئولم در برابر انتخابی که برای جفتمون کردم. احساس گناهش داره روحمو میخوره ولی مدام با خودم تکرار می کنم که این کارت به نفعش بود، به نفعت بود. از راهت برنگرد.
من همون بی شرفه ام... به دنیای ما بی شرفا خوش اومدید...