رها شده در باد

رها شده در هوا مثل بادکنکی دستخوش باد بی هدف به این سو و آنسو پرسه می‌زد. روزهایی فرساینده و بی‌سرانجام را پشت سر می‌گذاشت. روزها هراسان در پی کار بود و شب هنگام در پیله گذشته فرو میرفت. آرزو می‌کرد که می‌توانست مثل کسانی که با آخور نشخوار خود دلخوشند باشد. 

خصوصی‌ترین زاویه‏ های ذهنش جولانگاه افکاری گوریده و در هم تنیده بود . زندگی اش مانند زیستن بر لبۀ پرتگاه بود. 

خسته از روزگار خرمایه‌داری و مردم‌سواری، زمانه ای که انسانها مثل حیوانی در کمین یکدیگرند.هراسان و بی‌تصمیم چون کلافی سردرگم در خود می پیچید.

در پس ذهنش زنجموره می‌کرد و خاطرات روزهای خوبی که در ته قلبش پناه گرفته بود را مرور می‌کرد.با اخلاق خودخوار و مغمومی که داشت در هر زمان و مکان احساس تنهایی می‌کرد.

موجی از سوال در ذهنش بالا و پایین می رفت که از میان این‌همه دست لولنده و آروارۀ جنبنده صدایی شنید که برایش نور امید بود. 

به دنبال صاحب صدا گشت او را دید . مردی که ذهنی تند و طبعی شوخ داشت و در هر جمعی که بود مرکز توجه همه بود.

در آن لحظه هیچ چیز مثل یک مشاور و هم‌سخن نمیتوانست آرامش کند.

این اتفاق فرصتی بی‌مانند بود که باید غنیمت میدانست و به بهترین شکل استفاده می‌کرد.

دیدن آن مرد برایش امید رسیدن به شادکامی در انتهای رنگین‌کمان بود.

حضور آسودگی‌بخش این مرد موجب گرمای دلش بود. میتوانست جراحت‌های درون و دردهای پنهانش را برای او بازگو کند و حال و هوای کهنگی و اندوه را از خود بزداید.

او با شخصیت خاص خود، دائما نگاهی گذرا و سر به ‌هوا به مشکلات داشت. و به راحتی از کنار مسایل می‌گذشت. تازه‌خواه و آسان‌گیر و مرزنشناس بود. مردی که سری پرشور و دلی‌ نازک داشت در جهان همانند نداشت.