۱۱ دی ۹۹

دو سه شب یک بار، به مهدی پیله میشم که با شاهین بازی کند ، مخصوصا قبل خواب ، دیشب هم یکی از اون شب های دوست داشتنی خانه ما بود . حس میکنم حس خوبِ قبل از خواب، بهتر و زیباتر در حافظه ثبت می شود. آن خنده های از ته دل که انگار هیچ غمی در دنیا وجود ندارد . عاشق بازی کردنشان هستم . هر دو اینقدر میخندند که به نفس نفس می افتند . آنها بازی میکنند هر سه حالمان خوب می شود . چه قدرتی دارد این بازی ها و خنده ها . به این فکر میکردم بچه ها تا کوچک هستند پدرها مهمترین قهرمان زندگیشان هستند ، هر روز که بچه ها قد می کشند و بزرگ تر میشوند از پدر و مادرهایشان دورتر و دورتر می شوند به نوجوانی که می رسند هزار فرسنگ فاصله بین دنیاهایشان بوجود میاد ، آن بازی ها و آن خنده ها یا فراموش می شوند یا تبدیل به حسرت در دل بچه ها و پدر و مادرها میشوند، والدین اینقدر درگیر کار و ظواهر زندگی هستند که از یاد می برند تمام این تلاش ها برای رسیدن به آن شادی بوده است. وقتی بچه ها از والدینشان دور می شوند خلا تنهاییشان را هیچ چیز و هیچ کس نمیتواند پر کند .
هر شب با تمام وجود برای خودم ، تمام بچه و تمام پدر و مادرها آرزو میکنم که این خنده های از ته دل همیشه و برای همه پایدار بماند . خنده هایی که کیمیا و خوشبختی واقعی هستند .