اولین دیدار

قسمت اول

حدود سه سال بود ‌که از شهرم و دوستانم دور شده بودم دورا دور ارتباط کم رنگی داشتم که یکی از بچه های گروه کوهنوردی تماس گرفت:

- ﻣﺎ دارﯾﻢ ﭘﻨﺞ ﺷﻨﺒﻪ ، جمعه رو میریم اخلمد ﺗﻮ ﻫﻢ ﺑﺎﻫﺎﻣﻮن ﻣﯿﺎی؟

+ ﮐﯿﺎ ﻫﺴﺘﻦ ؟

- ﮔﺮوه ﺧﻮﺑﯿﻪ ، ﭘﺎی ﺛﺎﺑﺖ ﻫﺎی ﮔﺮوه ﺑﺎ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ دیگه

دلم میخواست برم ولی از اونجایی که همیشه پیش فرض ذهنم مشکلات هر کاری بود تا لذتش ﻫﺮ ﺑﻬﻮﻧﻪ ﺑﻨﯽ اﺳﺮاﺋﯿﻠﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ رﺳﯿﺪ آوردم.

+ اﻻن ﺷﻬﺮﯾﻮره ﺳﺮده ﯾﺦ ﻣﯿﺰﻧﯿﻢ. ﻣﻦ ﺗﺎﺣﺎﻻ ﺷﺐ توی طبیعت نخوابیدم می ترسم، تازه ﭘﻮل هم ﻧﺪارم.

- حرف الکی نزن الان نمی خواد پول بزنی همون روز بده.

هر بهونه ای آوردم گفت بیا.

اخلمد عالی بود و من عاشقش بودم. یک دره عمیق و باریک با درخت های بلند و متراکم سر به فلک کشیده، رودخانه پر آب، جایی که رد کردن پیشنهادش کار من نبود. فکر شب خوابیدن در طبیعت در چادر هم ترسناک بود، هم وسوسه انگیز. وسوسه اش از بهانه های همیشگی ام قوی تر بود. از طرفی هم از یکنواختی و دائم سرکار بودن حسابی کلافه بودم. بالاخره قبول کردم انگار آن روز باید آنجا می بودم .

توی این دو سال و نیمی که مشهد بودم واقعا هیچ تفریحی نداشتم. همش کار، خونه خیلی به خودم محبت می کردم سر راه محل کارم مغازه ها را هم نگاهی می‌انداختم. دل و دماغ شهرستان رفتن هم نداشتم. جایی رفتن دل خوش می‌خواست که آنجا نداشتم. از اسفند ۹۵ که مامان و بابا با مشکلاتی که پیش آمد به شهرستان برگشتند و من و رها با هم خانه گرفتیم و مشهد ماندگار شدیم آن هم با کلی مشکلات، تا الان که یک سال و نیم می‌گذشت سرم به کار بند بود. چند ماه اخیر را هم دو شیفت از ۸.۵ صبح تا ۱۲ شب سرکار بودم. صبح ها شرکت مهندسی می رفتم که تحمل تمام اعضایش برایم زجرآور شده بود.

20 روز پیش، بالاخره دل را به دریا زدم و استعفا دادم محل کار جدیدم خوب بود ولی من آدم فروش تلفنی نبودم. عصرها هم فروشگاه بودم آنجا را دوست داشتم. حس خوب داشت و همکارایی که می شد با آرامش کنارشان کار کرد.

تنها دلخوشیم بودن کنار خواهرم و بچه هایش بود. بچه هایی از به دنیا آمدنشان جلوی چشمم بودند و قد کشیدند، دو عروسک دوست داشتنی.

ﺷﺐ ﭘﻨﺞ ﺷﻨﺒﻪ ﻫﻤﺎﻫﻨﮓ ﮐﺮدﯾﻢ ﮐﻪ ﺻﺒﺢ ﺳﺎﻋﺖ 7 زیر پل حافظ منتظرشان باشم ﺻﺒﺢ زدم ﺑﯿﺮون ﺳﺮﻗﺮار ﮐﻪ رﺳﯿﺪم زﻧﮓ زدم ﮔﻔﺘﻦ راه اﻓﺘﺎدند. آنها ﺧﻮش ﺧﯿﺎل و سرخوش، من را فراموش کرده بودند. ﻣﻦ در ﺧﯿﺎﺑان ﻣﻨﺘﻈﺮ آنها بودم.

قدم زدم و حرص خوردم که چرا اینقدر زود از خانه بیرون آمدم. چرا اصلا قبول کردم که با آنها بروم . زمانی که من با عجله سرقرار می آمدم آنها با خیال راحت زیر سایه درختان کنار ﺳﺪ مشغول خوردن ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ ﻣﻔﺼﻞ بودند. ﺻﺪ ﺑﺎر ﺧﻮدم را ﻓﺤﺶ دادم. ﮔﻔﺘﻢ:« ﻣﯿﺮم ﺧﻮﻧﻪ میﺨﻮاﺑﻢ ﻣﻨﻮ ﺑﮕﻮ ﺑﺎ کی ﻣﯿﺨﻮام ﺑﺮم ﺷﺐ ﺗﻮ دره ﺑﺨﻮاﺑﻢ ﺑﺮم ﺧﻮﻧﻪ بهتره». آخر هم دلم نیامد ﺑﺮﮔﺮدم. ﺑﯿﺸﺘﺮ از یک ﺳﺎﻋﺖ زﯾﺮ ﭘﻞ معطل ﺑﻮدم. در تمام عمرم اینقدر الاف کسی نشده بودم. کارد میزدی خونم در نمی آمد. وقتی که رسیدند، با دیدن بچه ها بعد از این همه مدت به ندازه ای خوشحال شدم که کلا تاخیرشان را فراموش کردم.

سوار مینی بوس که شدم گفتند ﺳﺤﺮ و ﺟﺎﺑﺮ و دوﺳﺘﺶ ﺳﺮ ﭘﻞ ﻓﺠﺮ منتظر هستند.

سحر و جابر هم که از بچه های قدیمی کوه بودند آنها هم چند ماه قبل ما به مشهد نقل مکان کرده بودند.

مینی بوس که نگه داشت ﺳﺮک ﮐﺸﯿﺪم ﺑﺒﯿﻨﻢ ﺳﺤﺮ ﺣﺘﻤﺎ آﻣﺪه ﯾﺎ ﻧﻪ؟ وﻗﺘﯽ دﯾﺪﻣﺶ خیلی ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺷﺪم. بودن سحر سفر را برایم دلچسب تر می کرد.

ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﮐﻪ ﺳﻮار ﺷﺪند راه اﻓﺘﺎدﯾﻢ به ﺳﻤﺖ دره. دره ای که کلی ﺣﺲ ﺧﻮب و خاطره قشنگ ازش داﺷﺘﻢ. از ﺳﺎﻟﻬﺎ ﭘﯿﺶ 16 سال پیش وقتی هنوز 17 سالم بود و اتفاقا آن بار هم با گروه رفته بودم. با خونواده که خوش نمی گذشت یک مشت آدم تنبل که طبیعت را فقط برای اینکه اشتهایشان را باز می کرد دوست داشتند. آن سال واﻗﻌﺎ خاطره ماندگاری در ذهنم شده بود و ﺑﺮایم ﭘﺮ از اﻧﺮژی ﻣﺜﺒﺖ ﺑﻮد. پسرها جلوی مینی بوس بودند و دخترها عقب، ﺳﺤﺮ ﮐﻨﺎر من نشست، ﻣﺸﻐﻮل ﺻﺤﺒﺖ ﺷﺪﯾﻢ ﮐﻪ ﺣﺮف را ﺑﻪ دوﺳﺖ جابر کشید.

به سمتش نگاه کردم. ﭘﺴﺮی ﻗﺪﺑﻠﻨﺪ و ﺧﻮﺷﺘﯿﭗ ﺑﺎ ﭼﻬﺮه آروم، به قیافه ش حدود 25 سال می‌خورد . اﻧﮕﺎر ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺳﻨﮕﯿﻨﯽ ﻧﮕﺎﻫﻢ ﺷﺪ. یک ﻧﮕﺎه ﺳﺮد ﺗﻮی ﺻﻮرﺗﻢ ﮐﺮد و ﺑﺮﮔﺸﺖ ﺳﻤﺖ ﺟﺎﺑﺮ و ﺑﻪ ﺣﺮﻓﺶ اداﻣﻪ داد. نگاهش می گفت اساسی ﻣﻐﺮور و از خود متشکر هم ﻫﺴﺖ. من هم رویم را ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪم ﺳﻤﺖ دﺧﺘﺮها و اداﻣﻪ ﺷﯿﻄﻨﺖ ﻫﺎیمان .

ﻣﯿﻨﯽ ﺑﻮس اوﻟﯿﻦ ﺗﻮﻗﻔﮕﺎه ﺑﯿﺮون روﺳﺘﺎ ﻧﮕﻪ داﺷﺖ و ﻫﺮ ﮐﺴﯽ وﺳﺎﯾﻠﺶ را ﺑﺮداﺷﺖ و راه اﻓﺘﺎد. وﺳﺎﯾﻞ ﮔﺮﻣﺎیشی ام ﺑﯿﺸﺘﺮ از ﺗﻮان ﺧﻮدم ﺑﻮد و دﻧﺒﺎل یک نفر کمکی می گشتم ﮐﻪ ﭘﺘﻮیم را به او بدهم. ولی همه وسایل زیادی همراه داشتند. جاده روستا به سمت دره ﺑﺎ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ راه اﻓﺘﺎدﯾﻢ ﻫﺮ ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﮐﻨﺎر یک ﻧﻔﺮ ﺑﮕﻮ ﺑﺨﻨﺪ، ﺑﺎﻻ ﻣﯿﺮﻓﺘﯿﻢ. وزن زیاد وسایل خسته ام کرده بود و با پتو درﮔﯿﺮ ﺑﻮدم که دوﺳﺖ ﺟﺎﺑﺮ ﮔﻔﺖ : "ﭘﺘﻮ را ﺑﺪه روی الاغ بگذارم". برای بالابردن وسایل الاغ کرایه کرده بودند. ﺧﯿﻠﯽ اﻣﺮاﻧﻪ و ﻃﺒﯿﻌﯽ اﻧﮕﺎر صد ساله که هم دیگر را ﻣﯿﺸﻨﺎﺳیم. کلی ذوق زدم و دعا به جونش کردم که از زیر بار نجاتم داده بود. ﺑﺎ ﺳﺤﺮ اﯾﻦ ﺑﺎر ﺳﺒﮑﺘﺮ و ﻫﻤﺮاه اﻻغ و ﮐﺴﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﺎر روش داشتند راه اﻓﺘﺎدﯾﻢ.

ﺑﻪ آﺑﺸﺎر ﺳﻮم ﮐﻪ آﺑﺸﺎر ﺑﺰرگ ﺑﻮد و از آنجا به بعد مسیر بکر بود و سنگ فرش تمام می‌شد، رﺳﯿﺪﯾﻢ ﮐﻪ صاحب الاغ گفت: "رﺳﯿﺪﯾﻢ اﯾﺴﺘﮕﺎه همینجاست". ﺷﯿﻄﻨﺖ ﻫﺎی ﺟﺎﺑﺮ و دوﺳﺘﺶ ﺷﺮوع ﺷﺪ. دﻓﻌﻪ اولشان ﺑﻮد که به اخلمد آمده بودند و مسیر را نمی شناختند. فقط شنیده بودند که هفت تا آبشار دارد. ﺗوقع داشتند اﻻغ ﺑﯿﻨﻮا را ﺗﺎ آﺑﺸﺎر ﻫﻔﺘﻢ ﺑﺒﺮند.

- ما الاغ کرایه کردیم تا جایی که میخوایم بساط پهن کنیم بارو ببره باید بیاری.

پسر صاحب الاغ گفت:

+ اینجا آخرشه راه نداره حیوان نمی تونه بره

جابر گفت : ما بهت پول نمیدیم ما تا بالا طی کرده بودیم.

پسربچه کلافه شده بود و من و سحر ﻫﻢ اﯾﻦ وﺳﻂ ﻧﻤﯽ دوﻧﺴﺘﯿﻢ ﺑﺨﻨﺪﯾﻢ ﯾﺎ از اﯾﻨﮑﻪ اﯾﻨﻘﺪر ﺟﺪی صحبت می کردند ﺑﺘﺮﺳﯿﻢ ﮐﻪ دﻋﻮا ﻧﺸود. جابر با شیطنت به دوستش گفت: «تو ترکی ببین الاغه چی میگه؟» من و سحر این طرف ترکیدیم از خنده. ﺑﺎ مذاکره دوﺳﺖ ﺗﺮک ﺟﺎﺑﺮ و اﻻغ ﺑﺎﻻﺧﺮه ﮐﻮﺗﺎه آﻣﺪند ﮐﻪ ﺑﺎر را از اﻻغ ﭘﯿﺎده کنند. ﮐﻢ ﮐﻢ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﻫﻤﻪ رﺳﯿﺪن و ﭼﻨﺪ ﺗﺎ از ﭘﺴﺮﻫﺎ برای پیدا کردن محل مناسبی ﮐﻪ ﺑﺸود ﭼﻨﺪ ﭼﺎدر ﺳﺮﭘﺎ ﮐﺮد رفتند. ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﺟﺎیی دﻧﺞ و ﻋﺎﻟﯽ پیدا کردن بین دو تا سنگ بزرگ کنار رودخانه .

ﻫﻤﻪ اﺗﺮاق ﮐﺮدند و ﻧﺎﻫﺎر را چهار نفری در ﭼﺎدر ﺑﺎ ﻫﻢ ﺧﻮردﯾﻢ اﺧﻼﻗﯽ ﻧﺪاﺷﺘﻢ ﮐﻪ وﺟﻮد یک ﭘﺴﺮ ﺟﺪﯾﺪ ﮐﻨﺎرم برایم ﻣﻬﻢ ﺑﺎشد. ﺳﺮﮔﺮم ﻟﺬت ﺑﺮدن از ﺟﻤﻊ و ﻃﺒﯿﻌﺖ ﺑﻮدم . ﺑﻌﺪ ﻧﺎﻫﺎر دوﺗﺎﯾﯽ ﺑﺎ ﺳﺤﺮ رﻓﺘﯿﻢ ﺳﻤﺖ آﺑﺸﺎرﻫﺎ و ﮐﻠﯽ ﻋﮑﺲ ﮔﺮفتیم اﻟﺒﺘﻪ دو تایی ﯾﮏ اﺑﺸﺎر ﺑﺎﻻﺗﺮ نمی‌شد بریم. ﺑﺎﻻﺗﺮ ﮐﻤﮏ ﻣﺮداﻧﻪ نیاز داشت. ﻣﺤﯿﻂ ﺑﺮایم ﻟﺬت ﺑﺨﺶ و دوﺳﺖ داﺷﺘﻨﯽ ﺑﻮد. آتش راه اﻧﺪاختند و ﺑﭽﻪ ﻫﺎ دور آتش ﺑﮕﻮ ﺑﺨﻨﺪ راه اﻧﺪاﺧﺘﻪ ﺑﻮدند. ﻫﻮا که رو ﺑﻪ ﺗﺎرﯾﮑﯽ رﻓﺖ ﭼﭙﯿﺪه ﺑﻮدیم دور ﻫﻢ ﺟﺮات دور ﺷﺪن ﻧﺪاﺷﺘﯿﻢ. ﻣﻦ وﻫﻢ ﺑﺮم داﺷﺘﻪ ﺑﻮد ساعت هشت بود ﺟﺎﺑﺮ ﮐﻪ دﯾﺪ ﺧﺴﺘﮕﯽ و ﺗﺎرﯾﮑﯽ ﻣﻦ و ﺳﺤﺮ را ﺧﺴﺘﻪ ﮐﺮده ﮔﻔﺖ: «شما ﺑﺮﯾﻦ ﺗﻮ ﭼﺎدر» . ﺑﻪ ﭼﺎدر رﺳﯿﺪه ﻧﺮﺳﯿﺪه خوابم برد . ﺻﺒﺢ ﮐﻪ از ﭼﺎدر بیرون آﻣﺪﯾﻢ، دﯾﺪم کیان شب را ﺗﺒﺮ ﺑﻪ دﺳﺖ ﮐﻨﺎر آتش روی زﻣﯿﻦ ﺧﻮاﺑﯿﺪه . زمانی که جابر به او گفت که برود و در چادر بخوابد ﺗﺎزه ﻓﻬﻤﯿﺪم ﮐﻪ ﭼﺎدر ﻣﺎل اﯾﻦ بنده خدا بوده است . ﻫﻢ ﺧﻨﺪه م ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﻫﻢ ﻋﺬاب وﺟﺪان ﮐﻪ ﺑﯿﺮون ﺧﻮاﺑﯿﺪه و ﻣﺎ ﭼﺎدرش را اﺷﻐﺎل ﮐﺮدﯾﻢ. ﺑﺎ ﺳﺤﺮ رﻓﺘﯿﻢ آﺑﯽ ﺑﻪ دﺳﺖ و رویمان زدیم ﮐﻪ آب ﻋﺎﻟﯽ و ﺧﻨﮏ رودﺧاﻧﻪ ﺣﺎﻟﻤان رو ﺟﺎ آورد. ﺳﺤﺮ ﮔﻔﺖ: «ﺑﺮﯾﻢ آراﯾﺶ ﮐﻨﯿﻢ» ﮔﻔﺘﻢ: «ﺣﻮﺻﻠﻪ داری ﺳﺤﺮ، من سرکارمم به زور آرایش می کنم» . ﻧﻘﯽ ﺑﻬﻢ زد و گفت: « دﺧﺘﺮ ﺑﺎﯾﺪ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻣﺮﺗﺐ ﺑﺎﺷﻪ» . رﻓﺘﯿﻢ ﺗﻮ ﭼﺎدر ﮐﯿﻒ ﻟﻮازم آراﯾﺶ را ﺑﺮدارﯾﻢ ﮐﻪ کیان ﮔﻔﺖ: « ﻣﺪاد ﻧﻘﺎﺷﯽ ِ» .

از چادر که بیرون آمدیم ﺳﺤﺮ ﮔﻔﺖ: «اﯾﻦ ﭘﺴﺮه آب ﻧﻤﯿﺒﯿﻨﻪ وﮔﺮﻧﻪ ﺧﻮب شنا ﺑﻠﺪه ﺣﻮاﺳﺖ ﺑﻪ ﺧﻮدت ﺑﺎﺷﻪ ﺑﻬﺶ رو ﻧﺪی» . ﮔﻔﺘﻢ: «ﺑﺎﺷﻪ ﺗﺤﻮﯾﻞ ﻧﮕﯿﺮش» . 40 دﻗﯿﻘﻪ ای ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺑﯿﺪار ﺷﺪن وﻟﯽ ﺑﺮای ﭘﻬﻦ ﮐﺮدن ﺳﻔﺮه ﻫﺎی ﺻﺒحانه ﻟﻒ ﻟﻒ ﻣﯿﮑﺮدند ﮐﻪ ﺟﺎﺑﺮ ﻃﺒﻖ اخلاق ﺷﻠﻮغ ﭘﻠﻮﻏﯽ همیشگی اش ﮔﻔﺖ: «ﺳﻔﺮه ﭘﻬﻦ ﮐﻨﯿﻦ ﮐﻪ اﮔﻪ ﻟﻒ ﺑﺪﯾﻦ کیان ﻫﻤﻤﻮﻧﻮ ﻣﯿﺨﻮره» ﻧﮕﺎهی به ﭼﻬﺮه آرام و ﻣﻈﻠﻮﻣﺶ اﻧﺪاﺧﺘﻢ. اﺻﻼ ﺣﺮف ﺟﺎﺑﺮ به ﻗﯿﺎﻓﻪ اش ﻧﻤﯽآﻣﺪ . به ﺟﺎﺑﺮ ﮔﻔﺘﻢ: «ﺧﻮب ﮔرسنه ای ﭼﺮا ﻣﯿﻨﺪازی ﮔﺮدن ﻣﺮدم ﺑﺸﯿﻦ ﺑﺨﻮر» . کیان ﻫﻢ ﺑﺎ همان ﭼﻬﺮه آرام اﻧﮕﺎر ﻧﻪ اﻧﮕﺎر ﮐﻪ ﻣﻦ و ﺟﺎﺑﺮ درباره او صحبت می کنیم مشغول ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ ﺧﻮردن بود. ﺑﻌﺪ ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ ظرفها رو جمع کردیم که با سحر بشوریم. برای رفتن لب رودخانه با چند تا سنگ پله درست کرده بودند پایم را که روی سنگ گذاشتم چنان سر خوردم که ستون فقراتم نابود شد. ضعف کردم ولی سریع خودم را جمع و جور کردم .

بعد صبحانه هر کدام از بچه به طرفی رفتند و جابر و کیان هم با هم رفتند . ﻣﻦ و ﺳﺤﺮ دور و ﺑﺮ ﭼﺎدر ﺑﻮدﯾﻢ و ﻧﺎﻫﺎر را آﻣﺎده ﮐﺮدﯾﻢ ﮐﻪ ﭼﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺑﺤﺚ ﻫﺎی اﻟﮑﯽ ﺗﻮی ﮔﺮوه ﻣﻮج ﻣﻨﻔﯽ راه اﻧﺪاﺧﺘﻪ ﺑﻮدند ﮐﻪ ﺑﻪ ﺳﺤﺮ ﮔﻔﺘﻢ: "ﮐﺎش ﺟﺎﺑﺮ اﯾﻨﺎ ﺑﯿﺎن از ﮔﺮوه ﺟﺪا ﺑﺸﯿﻢ ﺧﻮدﻣﻮن ﺑﺮﯾﻢ ﺑﺎﻻ" .

ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ای از ﺣﺮﻓﻢ ﻧﮕﺬﺷﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ جابر و کیان رﺳﯿﺪند رو به جابر گفتم : "خودمون بریم بالا" ؟

ﺑﻪ ﻣﺤﺾ اﯾﻨﮑﻪ ﭘﯿﺸﻨﻬﺎد دادم با همان قیافه مرموز و آرامش بدون اینکه چیزی بگوید ﻫﻤان ﺟﺎ ﻧﺸﺴﺖ.

در حالی که ما سه نفر ایستاده بودیم و نگاهش می‌کردیم . کوله خودش را چپه کرد. دو دﻗﯿﻘﻪ ای قابلمه را گذاشت کف کوله و وﺳﺎﯾﻠﯽ ﮐﻪ ﺑﺮای ﻧﺎﻫﺎر ﻻزم ﺑﻮد را مرتب رویشان چید و وسایل اﺿﺎﻓﻪ را هم در چادر گذاشت و بند کوله را کشید و بعد هم بند پوتین هایش را محکم کرد و بلند شد گفت: "خوب بریم". خیلی از رفتارش خوشم آمد این یعنی یک آدم پایه و همراه روبرویم بود. با اینکه بیشتر از 24 ساعت با هم همسفر شده بودیم ۲،۳ جمله بیشتر از او نشنیده بودم. شخصیت عجیبی داشت. اوﻟﯿﻦ ﺑﺎری ﺑﻮد ﮐﻪ ﺗﻮی اﯾﻦ دو روز واﻗﻌﺎ ﺣﻀﻮرﺷﻮ ﺗﻮ ﺟﻤﻊ ﺣﺲ ﮐﺮدم. منم که همیشه کارهایم با تاخیر و لف لف انجام میدادم ﺗﻮ دﻟﻢ ﮔﻔﺘﻢ : اﮔر یک آدم ﻓﺮز مثل این ﮐﻨﺎرم ﺑﻮد ...چقدر خوب بود".

ﭼﻬﺎر ﺗﺎﯾﯽ راه اﻓﺘﺎدﯾﻢ ﻣﻨﻢ ﺑﻪ اﻣﯿﺪ آﺑﺸﺎر ﻫﻔﺘﻢ . ﺗﻮ ﻣﺴﯿﺮ ﺑﺎ ﻫﻢ ﻫﻤﮑﻼم ﺷﺪﯾﻢ. ﺧﯿﻠﯽ ﭘﺨﺘﻪ و ﻣﻮدﺑﺎﻧﻪ ﺣﺮف ﻣﯿﺰد ﻧﺮﺳﯿﺪه ﺑﻪ آﺑﺸﺎر ﭘﻨﺠﻢ همه گفتند: «ﻧﺎﻫﺎر بخوریم بعد بریم» . ﮔﻔﺘﻢ: «ﭼﻪ زود» . ﺟﺎﺑﺮ و ﺳﺤﺮ گفتند: «صبحانه زود خوردیم گرسنه شدیم ». اﺗﺮاق ﮐﺮدﯾﻢ ﺳﺮ ﺳﻔﺮه ﺣﺮف ﺑﻪ ﮐﺎر ﮐﺸﯿﺪ کیان ﮔﻔﺖ: «ﮐﺎر ﻣﻦ ﻓﺮوش اﯾﻨﺘﺮﻧﺘﯿﻪ» گل از گلم شکفت. در به در دنبال یک نفر می گشتم که کارش این باشد و برای جلو بردن کار فروشگاه که ادعا کرده بودم و کارم پیش نمیرفت، راهنمایی بگیرم. با خودم گفتم خدا از آسمان برایم فرستاده که کمکم کند.ﮔﻔﺘﻢ :« ﮐﺎر ﻣﻨﻢ ﺗﺒﻠﯿﻐﺎت و ﻓﺮوﺷﮕﺎه اﯾﻨﺘﺮﻧﺘﯽ و ﺳﺎﯾﺖ ﻓﺮوﺷﮕﺎﻫﯽ». ﻫﺮﭼﻨﺪ کار ﻣﻦ ﻓﻘﻂ در ﺣﺪ ﺣﺮف و اﯾﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺘﻮاﻧﻢ ﻫﻤﭽﯿﻦ ﮐﺎری ﺑﮑﻨﻢ . کیان ﻫﻢ ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮا دﻧﺒﺎل ﺳﻮژه ای ﻣﺸﺘﺮک ﺑﺮای ﺣﺮف زدن ﻣﯿﮕﺸﺖ و خودم ﺳﻮژه را دﺳﺘﺶ دادم . ﻏﺬا را ﮐﻪ ﺧﻮردﯾﻢ ﮔﻔﺘﻢ ﺑﺮﯾﻢ ﺑﺎﻻ. ﺟﺎﺑﺮ و ﺳﺤﺮ گفتند: «ﻣﺎ ﺧﺴﺘﻪ اﯾﻢ ﻧﻤﯿﺎﯾﻢ» . ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﻪ ﻣﻦ ﺑﺨﻮام ﻧﻖ ﻧﻘﯽ ﺑﮑﻨﻢ کیان ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ ﺟﺎﺑﺮ ﻫﻢ ﮔﻔﺖ: «ﺧﻮب تو ﺑﺎ کیان ﺑﺮو» . ﻣﻨﻢ که ﻣﯿﺨﻮاﺳﺘﻢ ﺑﺮم و ﺟﺎﺑﺮ هم کیان را تایید کرده بود با او هم قدم شدم. چشمم به رودخانه و مسیر دره برای پیدا کردن راه بود. کیان با پیدا کردن سوژه حرف زدن، دیگر ساکت نبود و تمام مسیر صحبت می‌کرد. تا آبشار ﭘﻨﺠﻢ مسیر خوب بود و آبشار ﻋﺎﻟﯽ.

آبشار بزرگ خزه گرفته سبز بین دیواره های بلند کوه. ابهت دیواره های عمودی کوه ترس به دلت می انداخت.

حیف بود از آن همه زیبایی عکسی نداشته باشم به کیان گفتم: ازم عکس میگیری؟ و گوشی ام را به سمتش گرفتم. نگاهی به گوشی کرد و گفت:

"کیفیت دوربین من بالاتره باشه میگیرم برات می فرستم".

ﭼﻨﺪ ﺟﺎ برای عکس گرفتن اﯾﺴتادم، کیان ﻋﮑﺲ میﮔﺮﻓﺖ و نظر می‌داد که کجا بهتر است. اﺻﻼ ﺑﻪ اﯾﻦ ﻓﮑﺮ ﻧﺒﻮدم ﮐﻪ از ﭘﺸﺖ ﻟﻨﺰ راﺣﺖﺗﺮ و دﻗﯿﻖﺗﺮ من را می‌بیند. قبل از آﺑﺸﺎر ﺷﺸﻢ، ﭼﻨﺪ ﺗﺎ ﺻﺨﺮه ﺑﺰرگ بود که ظاهرا مسیر دره بسته می‌شد.کیان گفت:

"دﯾﮕﻪ ﻣﺴﯿﺮ ﺑﺴﺘﻪ س ﻧﻤﯿﺸﻪ ﺟﻠﻮﺗﺮ رﻓﺖ".

گفتم: "ﻋﻤﺮا . ﻣﻦ ﻗﺒﻼ اﯾﻦ ﻣﺴﯿﺮو تا آبشار هفتم رﻓﺘﻢ. راه داره. ﺗﺎزه ﻣﺠﺘﺒﯽ و زﻧﺸﻢ ﺻﺒﺢ ﻫﻤﯿﻦ ﻣﺴﯿﺮو ﺗﺎ آخر رﻓﺘﻦ."

ﻫﻤﻪ راﻫﻬﺎ رو ﭼﮏ ﮐﺮدم ﻓﻘﻂ یک ﻣﺴﯿﺮ ﮐﻮﭼﮏ از بین صخره ها که مسیر آب بود پیدا کردم . ﺑﻠﻨﺪ ﺑﻮد و ﭘﺎیم به ﻣﮑﺎﻓﺎت به سنگ بالایی میرسید. ﭘﺸﺖ ﺳﺮم ﻣﻮاﻇﺒﻢ ﺑﻮد کف ﭘﺎیم را ﻫﻞ داد ﮐﻪ رد ﺷﺪم. تعجب کردم از ﺳﻮراﺧﯽ ﮐﻪ ﻣﻦ به سختی رد ﺷﺪم چطور ﺧﻮدش را رد ﮐﺮد و ﮐﻨﺎرم ایستاد و اداﻣﻪ ﻣﺴﯿﺮ تا آبشار ﺷﺸﻢ مناظر محشری بود. فقط ما بودیم و صدای آبشار. صخره بزرگ خزه گرفته سبز که از دل کوه بیرون زده بود و در هوا معلق بود . چند نفر زیرش می توانستند بایستند.

راهی به سمت بالای دره نداشت، وسوسه شده بودم تا جایی که می توانم بالا بروم . گفتم: "بریم بالا؟"

گفت: "دﯾﺮ ﻣﯿﺸﻪ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﻣﻨﺘﻈﺮﻣﻮﻧﻦ ".

واﻗﻌﺎ راه ﻋﺒﻮری ﻫﻢ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﻢ ﭘﯿﺪا ﮐﻨﻢ. زمان زیادی هم نداشتیم منصرف شدم و به سمت آبشار هفتم رفتیم. آﺑﺸﺎر ﻫﻔﺘﻢ انتهای دره بود و دو طرف دره به هم رسیده بود. آبشار دقیقا در تلاقی دو کوه، روبرویمان بود. ﺟﻠﻮی آﺑﺸﺎر آب ﻣﺜﻞ ﺷﯿﺸﻪ ﺷﻔﺎف ﺑﻮد سنگهای کف آب برق می زدند. ﺟﺎی ﭘﺎﻫﺎیﻣان در آب یک ذره ﻫﻢ ﮔﻞ ﻧﺸﺪه ﺑﻮد.

آب شفاف و سنگ های شسته کف رودخانه وسوسه ام کرد که عکس بگیرم.ﺟﻠﻮیش ایستادم، ﮔﻔﺘﻢ: "ی دﻗﻪ ﺻﺒﺮ ﻣﯿﮑﻨﯽ ﻋﮑﺲ ﺑﮕﯿﺮم؟

ﮔﻔﺖ: "ﮐﺎﺳﺒﯽ آﺑﺠﯽ ﻣﻦ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﻋﮑﺴﺎی اﯾﻨﺠﻮرﯾﻪ . بزار من بگیرم. ﭘﺎﻫﺎیش را روبروی پاهایم جفت کرد زلالی آب و درخشش سنگها داخل آب، تصویری هنری بوجود آورده بود. همیشه عکسهایی را که صورتم در آنها مشخص نباشد ترجیح میدهم. عکس بعدی یکی از آن خوب هایش بود با دست هایی باز رو به آبشار و پشت به دوربین.

به انتهای مسیر رسیده بودیم. تمام مسیر در مورد کار صحبت می کردیم. خیلی وقت بود با کسی مکالمه به این خوبی نداشتم. در مسیر برگشت او جلو بود و من پشت سرش از داخل رودخانه می‌رفتیم. از روی یک آبشار کوچک پرید به تبع او پریدم بدون اینکه به تفاوت قدمان فکر کنم آه از نهادم بلند شد.

خوب یکی نبود بگوید دختر حسابی به قد او نگاه کن. بعد جایی رو که او میپره بپر.

مچ پایم خیلی درد گرفت برگشت که ببیند مشکلی پیش آمده خودم را از دسته ندادم و گفتم: چیزی نیست و طبیعی رفتار کردم. دومین ضربه ای بود که آن روز خوردم. مسیر برگشت خیلی سریع تر گذشت. به سحر و جابر که رسیدیم آنها هم آمده حرکت بودند.

هر قدم و هر نفسم برایم لذت بخش بود. شهریور، دره، رودخانه، آبشار، دوستانی که از آنها انرژی می گرفتم. همه چیز همانطور که دوست داشتم بود. به گروه که رسیدیم در حال جمع کردن چادرها بودند. کیان منتظر جابر نماند. سریع چادر را جمع کرد همه بچه ها از آخرین فرصت ها استفاده می کردند که خاطره هایشان را روی حافظه گوشی هایشان هم ثبت کنند. در مسیر برگشت برای راهنمایی گرفتن در مورد کار و گرفتن حس خوبی که هم صحبتی با کیان بهم میداد، بیشتر کنار کیان و جابر بودم و یک نفر را پیدا کرده بودم که ادعای کاری را داشت که مدت ها دنبال یادگیری آن بودم، می خواستم هرطورشده برای پیشبرد کارم از او کمک بگیرم.

اواسط راه، سحر و مهین روی دیواره سنگی برای نفس تازه کردن نشسته بودند، به آنها ملحق شدم. مهین گفت: مشکوک میزنی ما رو تحویل نمی گیری با مهمون جدید راه میری. گفتم: چرت نگو دختر، خیلی بچه س، به من نمیخوره. قبل از اینکه بتوانند حرف را کش بدهند حرف را با همان جمله تمام کردم.

به محض رسیدن به مینی بوس، آدرس پیج اینستاگرام و کانال تلگرام و سایت و شماره تلفنم را نوشتم و به کیان دادم تا آنها را چک کند.

توی مینی بوس خیلی حالم گرفته بود که میخواهم از آدمهایی که کنارشان این همه حس خوب داشتم جدا بشوم. می دانستم همانطور که 2.5 سال گذشته آنها را ندیدم دوباره نخواهم دید و مثل یک رباط به کار و تنهایی ام میچسبم.

جابر و سحر و کیان یک مسیر بودند، بقیه هم تربت می.رفتند. مسیر من از بقیه جدا بود. درحال چه کنم چه کنم بودم که کیان گفت:

"با ما پیاده شو، من میرسونمت نگاهی به او کردم و تشکر کردم. ولی ذهنم درگیر لحن و حرفش شد. به خودم خندیدم و گفتم: "خل شدی از خود متشکر این پسره با این قیافه همه براش سردست میشکنن، به تو چیکار‌ میتونه داشته باشه .

هنوز درگیر حرف کیان بودم که راننده صدایم کرد و گفت: پل استقلال پیادهت می کنم که راحت بتونی تاکسی بگیری. پیاده که شدم با اون قیافه به هم ریخته و خسته خیلی معذب بودم. تا تاکسی گرفتم به غلط کردن افتاده بودم با خودم گفتم: کاش به حرف کیان میکردم. به خانه که رسیدم در زدم. کسی جواب نداد. نه رها خانه بود نه همسایه . شارژ برق گوشی هم تمام شده بود. خاموش شد. نیم ساعتی با همان حال منتظر ماندم خبری از رها نبود. انتظار سودی نداشت. به یاد جوانیهایم از در سه متری بالا رفتم و برای پایین رفتن راهی جز جفت پا پایین پریدن نداشتم. مچ پایم پیچید. سومین ضربه آن روز را هم خوردم. لنگ لنگان خودم را به اتاقم در طبقه سوم رساندم. گوشیم را به شارژ زدم، برای اطمینان آدرس پیج و کانال را برای کیان فرستادم. در جواب پیامی داد که باز شک کردم. " باشه خانم فردا صحبت می کنیم الان خسته م میخوابم " این پسره چرا اینجوری حرف می زنه.

ادامه دارد ...