
یک ققنوس را میبینید که سالهاست میانِ خاک و آفتاب زندگی میکند.
شهری که بارها سوخت، بارها فرو ریخت، بارها به زانو درآمد؛ اما هر صبح از میانِ همین کوچههای خاکی دوباره خودش را جمع کرد و ایستاد.
به این کوه نگاه کنید؛ خانهها انگار بر شانههای زخمیِ یک زن روییدهاند.
در پایینِ کوه، زندگی هنوز جریان دارد؛ مردم میروند، میآیند، نان میخرند، کار میکنند،
و شاید کمتر کسی بداند که همین ادامهدادن، خودِ شکلِ دیگری از مقاومت است.
ققنوسِ ما، پرندهای افسانهای نیست؛
مردم همین کوچههاست.
زنِ آرامی که از میانِ سایههای جهل عبور میکند،
کودکی که هنوز رؤیا دارد،
دستفروشی که بساط کوچکش را هر صبح دوباره میچیند،
و شهری که با تمامِ زخمهایش، هنوز از دوستداشتن دست نکشیده است.
ما از جنس آتش بودیم، فروزان.
خاکستر شدیم و کنون ما از خاکستر آمدهایم؛
اما قرار نیست در خاکستر بمانیم.
بلی ققنوسِ ما، کابل است!
ققنوس ما افغانستان است!
-ناظمه حسینی.