باز هم فصلی دیگر و منی مانده در گذشته. تابستان از راه رسید و من باز هم نفس میکشم، باز هم قلبم میتپد. بهار که از راه رسید با خود گفتم:((من بهار را دوست ندارم؛ اما قطعا تابستان دست به کار خواهم شد.)) آنگاه با خود سبک دیگر زندگی در تابستان را مرور میکردم. اما خودمانیم! هیچ. تنها هیچ میبینم. هیچی که نمیدانم به چه امید نشسته است. نمیدانم چه از جانم میخواهد. ای هیچ من تحفه نیستم که ترکم نمیکنی. برو و دست از سرم بردار. بگذار به حال خودم باشم. آخر در من چه دیدهای که با دو دست یقهام را چسبیدی؟ ببین جان من! اینجا چیزی نیست که امیدت دهد. تنها منی هست که قلبی ندارد. منی که دیگر هیچ چیز ندارد. همه را از من گرفتی. ای هیچ؛ دیگر چه میخواهی؟ نکند عاشق و دلبستهام شدهای و مرا میخواهی؟ یا شاید تصمیم داری برای همیشه با من بمانی؟ چرا مرا هیچ میکنی؟ من برای امروز و فرداهای پیشِ رو نقشهها داشتم. چرا میخواهی همه را به باد دهی؟ نکند با من پدر کشتگی داری؟ ارث پدرت را خوردهام هان؟! ارثی که خود از آن بیخبرم. پس چرا نمیروی گورت را گم کنی؟هیچ! سالهاست که همه ندارم. همهام را ازم گرفتی و خود را به من قالب کردی. ابتدا زیبا بودی. این رویت را نشانم ندادی؛ اما حال بیدلیل انتقامِ سختی از من میگیری. هیچ! برو بگذار زندگیام را کنم. زندگیای که دیگر ندارم. تقصیر تو است، تو آن را از من دریغ کردی. تمام رویاهایم را به باد دادی، برنامههایم را با زور ازم گرفتی، به خدایی که میپرستم قسم حلالت نمیکنم. اینجا دیگر چیزی گیرت نمیآید هیچ! همه را از منِ نادان گرفتی! تنها یک قلب برای تپیدن برایم مانده. بیا این را هم از من بگیر:)
۱۴۰۰/۴/۱
#ویردُق
