فرض کنید مدیر سئوی یک مجموعه هستید و چند نویسنده در تیم محتوای شما فعالیت میکنند. هرکدام روزانه ساعتها برای تحقیق، نوشتن و بهبود مقالات وقت میگذارند. حالا یک تصمیم مدیریتی دارید: مقالات با نام نویسنده منتشر شوند یا همه آنها به نام سایت باشند؟
شاید در نگاه اول موضوع چندان مهمی نباشد، اما وقتی پای رزومه حرفهای نویسنده، اعتبار برند، اعتماد کاربران و حتی نگرانیهای کارفرما وسط میآید، تصمیم کمی پیچیدهتر میشود.
من فکر میکنم این مسئله را باید از چند زاویه بررسی کرد و لزوماً هم یک پاسخ درست برای همه مجموعهها وجود ندارد.
یکی از بحثهایی که در سئو مطرح میشود، مشخصبودن هویت فردی است که محتوای یک صفحه را تولید کرده است.
در راهنمای رسمی گوگل درباره تولید محتوای مفید، به این موضوع اشاره شده که مخاطب باید بتواند در شرایطی که انتظار میرود نویسنده مشخص باشد، اطلاعاتی درباره فرد تولیدکننده محتوا پیدا کند.
این موضوع بهخصوص در سایتهایی که درباره مسائل مالی، سلامت یا سایر موضوعات حساس مینویسند، اهمیت بیشتری پیدا میکند؛ چون کاربر احتمالاً میخواهد بداند اطلاعاتی که میخواند از طرف چه کسی نوشته شده و چقدر میتواند به تخصص او اعتماد کند.
البته یک سوءبرداشت را هم باید کنار بگذاریم: صرف داشتن صفحه نویسنده، قرار نیست باعث افزایش رتبه سایت شود. وقتی نویسنده واقعی نیست، رزومه ساختگی است یا محتوای صفحه کیفیت مناسبی ندارد، اضافهکردن نام و تصویر نویسنده ارزش چندانی ایجاد نمیکند.
اما اگر اعضای تیم واقعاً در یک حوزه تخصص دارند، چرا نباید این تخصص برای مخاطب قابلشناسایی باشد؟
این بخش برای من بیشتر جنبه مدیریتی و حتی اخلاق حرفهای دارد.
فرض کنید نویسندهای دو یا سه سال در یک مجموعه فعالیت میکند. در این مدت دهها مقاله نوشته، با موضوعات تخصصی آشنا شده، مهارت تحقیق و نگارشش را ارتقا داده و در رشد محتوایی سایت سهم داشته است.
حالا اگر تمام مقالات به نام سایت منتشر شده باشند، او هنگام تغییر شغل چطور میتواند سهم خود را در این فعالیتها نشان دهد؟
البته میتواند نمونهکارهایش را معرفی کند، اما داشتن یک پروفایل عمومی که مقالات منتشرشدهاش در آن مشخص باشد، مسیر ارائه سوابق حرفهای را سادهتر میکند.
از نگاه من، وقتی یک نویسنده در موفقیت سایت سهم دارد، منطقی است که بخشی از اعتبار حاصل از کارش به خودش هم برسد.
این موضوع به معنای نادیدهگرفتن سرمایهگذاری مجموعه نیست. کارفرما حقوق پرداخت کرده، زیرساخت فراهم کرده و تیم سئو نیز در تحقیق کلمات کلیدی، تدوین استراتژی، ویرایش و انتشار نقش داشته است.
بااینحال، درج نام نویسنده قرار نیست مالکیت محتوا یا اعتبار برند را از بین ببرد. میتوان حقوق استفاده از محتوا را متعلق به مجموعه دانست و همزمان سهم حرفهای نویسنده را به رسمیت شناخت.
واقعیت این است که بعضی کارفرماها نسبت به داشتن پروفایل اختصاصی برای اعضای تیم محتوا حساسیت دارند.
این حساسیت همیشه هم از روی مخالفت با پیشرفت کارکنان نیست.
ممکن است کارفرما نگران باشد که نویسنده پس از شناختهشدن، پیشنهاد همکاری بهتری دریافت کند و از مجموعه جدا شود. یا تصور کند که سرمایهگذاری روی اعتبار فردی کارکنان، در بلندمدت به نفع برند نخواهد بود.
نگرانی دیگری هم وجود دارد: اگر بیشتر اعتبار محتوایی یک سایت به چند فرد مشخص وابسته شود، خروج آن افراد ممکن است برای ادامه فعالیت تیم چالش ایجاد کند.
این دغدغهها قابلبررسی هستند، اما برای من یک سؤال ایجاد میکنند:
آیا منتشرنکردن نام نویسنده واقعاً مانع خروج او از مجموعه میشود؟
فردی که مهارت و تجربه کافی دارد، حتی بدون داشتن پروفایل نویسندگی هم میتواند جایگاه شغلی بهتری پیدا کند.
در مقابل، مجموعهای که برای رشد حرفهای کارکنانش ارزش قائل است، ممکن است بتواند رابطه کاری سالمتر و پایدارتری ایجاد کند.
البته این نتیجه قطعی نیست و به شرایط مدیریت، رضایت شغلی و فرهنگ سازمانی هر مجموعه بستگی دارد.
خودمان را جای کاربر بگذاریم.
وقتی درباره یک موضوع تخصصی جستوجو میکنیم و وارد مقالهای میشویم، دیدن نام یک نویسنده واقعی با سوابق مرتبط میتواند به ارزیابی اعتبار محتوا کمک کند.
اما آیا همه کاربران واقعاً روی نام نویسنده کلیک میکنند و رزومه او را میخوانند؟ احتمالاً نه.
بعضی کاربران صرفاً به اعتبار برند توجه میکنند. بعضی دیگر کیفیت استدلال، منابع و بهروز بودن اطلاعات را معیار قرار میدهند.
در نتیجه، داشتن پروفایل نویسنده را نباید جایگزین کیفیت محتوا دانست.
به نظرم بهترین حالت زمانی است که کاربر هم بداند چه مجموعهای مسئول انتشار مقاله است و هم بتواند فرد تولیدکننده یا بررسیکننده آن را بشناسد.
این شفافیت برای محتوای تخصصی ارزشمند است؛ به شرطی که نامها و سوابق واقعی باشند و نقش افراد درست معرفی شود.
من فکر نمیکنم الزاماً اینطور باشد.
برای مثال، بعضی محتواها نتیجه همکاری چند نویسنده، ویراستار، کارشناس تخصصی و مدیر محتوا هستند. در چنین شرایطی، نسبتدادن تمام خروجی به یک نفر شاید تصویر دقیقی از فرایند تولید محتوا ارائه ندهد.
از طرف دیگر، در بعضی سایتها اطلاعیههای رسمی یا گزارشهای سازمانی با مسئولیت مستقیم تحریریه منتشر میشوند و درج نام برند یا تیم تحریریه برای آنها منطقیتر است.
مهم این است که سیاست مشخصی داشته باشیم؛ سیاستی که هم به ماهیت محتوا توجه کند و هم سهم واقعی افراد را نادیده نگیرد.
اگر نویسنده، ویراستار و بازبین تخصصی نقشهای متفاوتی داشتهاند، میتوان همین نقشها را در صفحه مقاله مشخص کرد.
اگر قرار باشد بین انتشار تمام مقالات به نام برند و داشتن پروفایل واقعی برای نویسندگان انتخاب کنم، ترجیح من گزینه دوم است.
دوست دارم فردی که در تیم محتوا فعالیت میکند، در کنار کمک به رشد سایت، بتواند برای آینده حرفهای خودش هم سابقه قابلارائه بسازد.
البته این سیاست باید با رضایت نویسنده، شفافیت نقشها و توافق درباره حقوق انتشار محتوا همراه باشد.
من اعتبار نویسنده و اعتبار برند را دو موضوع متضاد نمیبینم. به نظرم یک برند میتواند با کمک افراد متخصص رشد کند و همان افراد هم از فعالیت در آن برند اعتبار حرفهای به دست بیاورند.
اما میدانم مدیران و کارفرماهای دیگری ممکن است تجربه متفاوتی داشته باشند.
اگر شما مدیر سئو یا صاحب کسبوکار باشید، چه تصمیمی میگیرید؟
اجازه میدهید نویسندگان تیمتان با نام خودشان مقاله منتشر کنند و رزومه بسازند یا ترجیح میدهید تمام محتوای سایت با نام برند منتشر شود؟
و اگر نویسنده محتوا هستید، آیا درج نامتان پای مقاله برایتان اهمیت دارد؟