فیلم «استخر»
کارگردان: سروش صحت
نویسندگان: سروش صحت و ایمان صفایی
بازیگران: امین حیایی، سحر دولتشاهی، سورنا صحت، علیرضا خمسه، مهران مدیری و...
سالِ ١٤٠٤
خلاصه داستان:
با رفتن بهار، رضا با پسرش تنها می‌ماند. آیا رضا می تواند با پسرش کنار بیاید؟ آیا بهار بر می گردد؟
نام سروش صحت محرکی‌ست که تو را تشویق به تماشای فیلمی بهتر از آثار کمدی مبتذل دهه اخیر سینمای ایران می‌کند. «استخر» هم امضای او را دارد؛ طنزی که تلاش می‌کند معنا و مفهومی داشته باشد.
در ابتدای داستان ما با موقعیتی مواجه می‌شویم که بهار قصد ترک امیر را دارد.
دلیلش چیست؟ بی‌توجهی امیر نسبت به او.
آن را نشان می‌دهد؟ خیر!
در نتیجه، مخاطب بیشتر با نتیجه‌ی یک بحران روبه‌رو می‌شود تا خودِ بحران.
شاید هدف نویسندگان، نشان دادن چگونگی این بی‌توجهی نباشد ولی سازه این فیلم آن‌قدر مستحکم نیست که نبود چنین بخشی را با قسمت‌های دیگر جبرانش کند.
پس از جدایی، امیر افسرده می‌شود و هدفش بازگشت به رابطه و جبران اشتباهات گذشته است.
سهیل و پدر بهار تلاش می‌کنند که رابطه او و بهار از نو آغاز شود و دوست روانپزشکِ امیر نیز از او می‌خواهد پایان رابطه را بپذیرد؛ اما هیچ‌کدام موفق نمی‌شوند.
مهم‌ترین ضعف «استخر» در شعارزدگی‌ست. فیلم مفاهیمش را از زبان شخصیت‌ها بیان می‌کند. روانپزشکی که فیلم او را شخصیتی نامتعارف نشان می‌دهد و سهیلی که بیشتر تیپ یک جوان بی‌تفاوت امروزی است تا شخصیتی پرداخته‌شده، فلسفی‌ترین حرف‌های فیلم را می‌زنند. بخشی از این انتخاب طنز ماجراست، ولی در نهایت فیلم در پرداخت این مفاهیم ناتوان است و برای انتقال آن‌ها بیش از اندازه به دیالوگ‌ها تکیه می‌کند.
چرا همیشه میخوای بگی همه‌چی خوبه؟
میدونی چند وقته منو بغل نکردی؟
- بهار (سحر دولتشاهی)
امیر که دچار افسردگی‌ست، سرانجام پس از مشاوره‌های سطحی و تصادف با همان خودرویی که فیلم در ابتدای داستان حضورش را بی‌دلیل نشان داده بود – نماد یک رخداد تصادفی و یا سرنوشت – او معنای زندگی را درمی‌یابد. این نگاه وجودگرایانه و تاکید بر ارزش زیستن، ایده‌ای زیباست؛ ولی فیلم آن را به عمق روایت نمی‌برد و در نهایت شعاری به‌نظر می‌رسد. برای درک بهتر می‌توان «استخر» را با طعم گیلاسِ کیارستمی مقایسه کرد. فیلم، مانند برخی آثار کیارستمی، از میزانسن‌های مینیمال و نماهای واید طبیعت و رودخانه برای نمایش جریان زندگی استفاده می‌کند؛ ولی اگر سکانس تصادف همین فیلم را کنار خاطره خودکشی مسافر تُرک در طعم گیلاس بگذاریم، تفاوت عمق پرداخت دو اثر به‌خوبی آشکار می‌شود. «استخر» تنها استخری کم‌عمق است.
از نظر بازیگری، امین حیایی در نمایش افسردگی امیر و سحر دولتشاهی در نمایش بی‌میلی و دلزدگی بهار، بازی‌های قابل قبولی ارائه می‌دهند. در مقابل، مهران مدیری و سورنا صحت که بار طنز فیلم بر دوش آنهاست، نمی‌توانند انتظارات را برآورده کنند. مهران مدیری همچنان نقش‌هایی شبیه به شخصیت همیشگی خود بازی می‌کند و حضورش بیشتر یادآور انتخابی برای گیشه است. سورنا صحت نیز، چه به دلیل بازی و چه به دلیل پرداخت شخصیت، از تیپ یک جوان بی‌تفاوت امروزی فراتر نمی‌رود.
یکی از عناصر مخرب فیلم، استفاده آشکار از تبلیغات تجاری است. تبلیغات برند نوشیدنی انرژی‌زا نه در خدمت روایت بود و نه ظرافتی در اجرا داشت. دیدن قوطی‌های آن با فونت درشت حواس آدم را از فیلم پرت می‌کرد.
سروش صحت و ایمان صفایی ایده‌های قابل‌تأملی درباره عشق، فقدان و معنای زندگی دارند، اما در اجرای آن‌ها موفق نیستند. جدا از چند شوخی موقعیت خوب و همینطور نماهای چشم‌نواز، این فیلم نتوانست انتظارات مرا برآورده کند.
امتیاز من: ۲.۵ از ۵
ن.م.
بهار ١٤٠۵
