اصولا به بچه ها میگن بچه ننه ولی من از اولش بچه بابا بودم، داشتم متن های مختلف آدم ها رو در مورد پدر یا مادر میخوندم دیدم چقدر پدرها مهجور موندن.
پدر ها همون قدر مهربونن که مادرها هستن ولی متاسفانه انقدر توجامعه مردسالار ما گفتن که مرد نباید احساساتش رو نشون بده، مرد نباید گریه کنه، مرد نباید... که بنده خدا ها یاد نگرفتن احساساتشون رو بروز بدن.
یه چیزی با اطمینان میگم اگر باهاشون رفیق بشی قطعا پایه ترین رفیق ها میشن(چون اصولا مردها کودک درونشون هیچ وقت بزرگ نمیشه)، من بشخصه بابام پایه ترین فرد در تست غذاهای مختلف و جدیده و قطعا در سفر گشنه نمیمونی، برخلاف مادرها که هی چک میکنن جاش تمیز باشه، بهداشتی باشه یا...
اره زیاد گفتن که پدر مثل یه کوه و میشه بهش تکیه داد ولی گاهی باید بهشون گفت بزار تو برداشتن این بار کمکت کنم، بزار یه دفعه من وایسم تا تو استراحت کنی.
اخ که وقتی مریض میشن، همش آه و ناله میکنن یا انقدر تحمل میکنن که بیماری به شرایط حادش برسه. در مورد خودم بابام جزو دسته اوله و وقتی بهش توجه میکنی و نگرانشی انگار کیف میکنه،بعضی وقت هام بهش برمیخوره که بهش میگی اینو بخور اونو نخور برات ضرر داره و با این جمله که تو همه کس منی نمیخوام آسیبی بهت برسه باهات آشتی میکنه.
همه این ها رو گفتم که بگم جامعه مرد سالار ما بیشترین جنایت در حق مرد ها کرده و باعث شده ازشون انسان هایی بسازه که بخوان خواست همه رو برآورده کنن حتی به قیمت آسیب به خودشون، احساساتشون رو نادیده بگیرن و بشکل های غیر درست مثل غر زدن و عصبانیت یا غیرت خودش رو نشون بدن، انسان هایی که کودکی نکنن چون مرد شدن و...
پ. ن البته رابطه بنده با بابام جزوپر چالش ترین هاست و همه دوستانم که در جریانن میگن باید از رابطه شما کتاب ها نوشت ولی وقتی از سفر برمیگشتم زنگ زد وگفت شام پختم کی می رسی و بهش گفتم دیروقت می رسم گفت آخه دونفره پختم خودمو ملزم کردم راجب پدرها بنویسم.
