دیستروفی عضلانی یک بیماری مهم نقص ژنتیکی است که در اثر از بین رفتن تدریجی بافت عضلانی به وجود می آید.رایج ترین نوع بیماری دیستروفی عضلانی بیماری دوشن است. علائم اولیه بیماری که شامل ضعف عضلانی و مشکلات حرکتی است و در اوائل دوران کودکی بروز می کند. ......یکی از زجر اورترین مطالبی که برای امتحان جامع دبیرستان میدادم بود. اون موقع ها همش میخوندم که امتحان بدم و بره و برای کنکور اماده بشم. همیشه فکر می کردم بیماری که شاید هیچ وقت شاید اسمش تا هفت نسل دیگه هم به گوشم نخوره. چند روز پیش که فریبا گفت پسرمون مریض شده و دیستروفی گرفته یهو شوکه شدم و تمام اطلاعات نیم بندی که از اون زمان یادم بود به ذهنم اومد، یک لحظه مکث کردم ، مریضی که فکر می کردم هیچ وقت سمت من نمیاد حالا اومده بود ، اونم بقل گوشمون. از تک تک عوارض و اثرات بیماری روی تن نحیفش تنم به لرزه در اومد، تو مگه چقدر توان داری که قرار این حجم بیماری رو تحمل کنی .کاش این کرونا لعنتی نبود و قدر تمام عمرم در اغوشت می گرفتم
اینا رو گفتم که بگم گاهی مسائلی که فکر می کنیم هیچ وقت به سراغ ما نمیاد و قولی برای غریبه هاست ، بعضی وقت ها انقدر به ما نزدیک می شه که فکرش هم نمیکنیم ، گاهی ما رو انقدر درگیر خودش و میکنه که مستاصل میشیم ، اینجاست که متوجه می شیم که تمام توصیه ها و حرف هایی که تو ساحل امن به تمام کسانی که درگیر بودند می زدیم خیلی حرف های کم اثر و گاهی بی اثر هستند و گاهی چقدر ازاردهنده هستند. هممون کلمه همدلی و همدردی رو شنیدم ولی هیچ وقت به تفاوت اساسی این دو کلمه فکر کردیم؟ اصلا تا حالا به اینکه این دو کلمه باهم فرق دارند فکر کردیم؟ تعریف کلمات مشخصه ولی تاثیری که میگذارن متفاوته. مثلا وقتی با یک فردی که به تازگی متوجه شده که درگیر یک بیماری سخت شده و بشدت ناراحته اگر بهش بگیم چیزی نیست ، نگران نباش ، درمان میشه ، فلانی هم گرفته بود خوب شده، منم یه دوره داشتم خوب شدم و .... داریم همدردی می کنیم . حالا یک نوع رفتار دیگر داریم ، با یک عزیزی که به تازگی متوجه شده که درگیر سرطان شده روبرو میشیم ، دستش رو میگیریم ، در آغوشش می گیریم ، بهش می گیم قطعا داری روزهای سختی رو می گذرونی، حالت خیلی بده و فقط به صحبت هاش و گریه هاش گوش بدیم و در اخر بهش بگیم با هم کمک می کنیم که درمان بشی.
کدوم روش بهتره ؟ از کدوم حس بهتری رو منتقل می کنیم؟
در نهایت خواستم بگم نه کسی رو قضاوت کنیم و نه فکر کنیم که خیلی از اتفاقات برای دیگرانه ،و اینکه یاد بگیریم همدلی کردن رو چیزی که هیچ وقت بهمون یاد ندادن .
پ. ن ببخشید پا تو کفش روانشناسان کردم ، بیشتر دل نوشته بود ، حرف هایی که بعد شنیدن خبر مریضی پسرمون تو ذهنم مرور کردم .